Column: Een commune in de polder

door Anita Borst

Ineens realiseer ik me dat ik mijn zoon al zeker een uur niet meer heb gezien. En, nog gekker, dat ik me daar helemaal geen zorgen over maak. Hij is met zijn nichtje op avontuur in de tuin van opa en oma. We hebben het hek dichtgeschoven, dus ze kunnen de straat niet op, en we weten dat die twee zich samen uren kunnen vermaken. “Ga jij kijken?” vraag ik lui aan mijn schoonzus. Ze schuift de lamellen opzij en tuurt naar buiten. “Achterin, tussen de coniferen,” zegt ze, “En ze zijn onvoorstelbaar smerig.” Ik kijk op de klok. “Over een half uurtje laat ik het bad vollopen. Dan zijn ze met het eten weer schoon.”

 

We hadden eigenlijk alweer thuis willen zijn, maar door een samenloop van omstandigheden zitten we met de hele familie vast in Noord-Brabant. Het hele weekend in plaats van die ene geplande overnachting. En voor mijn zoon en zijn nichtje is het één groot feest. Ze mogen de hele dag in de tuin spelen, ze kunnen samen in bad, ze eten gezellig aan het kindertafeltje en ze worden met z’n tweeën voorgelezen. Voor mij is het, ik zal niet liegen, een verademing om een heel weekend de zorg voor onze twee kinderen en ’t nichtje te kunnen delen met de rest van de familie.

 

Ik ondervind weer eens aan den lijve hoe onnatuurlijk het is om als gezin geïsoleerd van je familie te leven. Ja, natuurlijk, eigen keuze. We hadden in Gelderland kunnen blijven, of terug kunnen gaan naar de roots van mijn man in Noord-Brabant. Maar de werkgelegenheid en onze eigen wensen dreven ons naar Noord-Holland, en inmiddels kunnen we vanwege het kind op school en het pleegkind en haar biologische ouders daar met goed fatsoen niet meer weg. Om over de hypotheek nog maar te zwijgen.

 

En dus spelen mijn man en ik vadertje en moedertje in een allervriendelijkst plaatsje vér bij onze familie vandaan. En stoppen we regelmatig tekeningen van onze zoon in een envelop. “Voor mijn nichtje, omdat ik haar mis. Voor opa. Voor tante in het ziekenhuis.”


Het is zo onnatuurlijk om als gezin geïsoleerd van je familie te leven

Vaak genoeg wens ik dat we ons huis van de hand konden doen om met een groep familie en gelijkgestemde vrienden een commune te stichten in de polder. Niet omdat ik nou zo’n gigantische hippie ben (al haak ik mijn eigen poncho’s en heb ik vier verschillende soorten biologisch tomatenzaad op voorraad). Maar het lijkt me zo megarelaxed om niet de hele dag de enige volwassene in het leven van mijn kinderen te zijn. Het lijkt me zo heerlijk om mijn zoon niet te hoeven storen in zijn spel als ik even boodschappen moet doen. Het lijkt me te gek als mijn meisje straks van een vriend leert timmeren en lassen, terwijl ik met een paar andere kinderen pompoensoep maak. En dat mijn zoon de hele dag met zijn nichtje tussen de coniferen kan ravotten, totdat het bad is volgelopen. It takes a village, nietwaar? Ik ben van nature geen dorpsmens, maar mijn kinderen zouden de tijd van hun leven hebben. En daarmee ik als ouder ook.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Oma twijfelde niet

Oma twijfelde niet

Mijn grootmoeder is mijn grote voorbeeld: niet alleen is ze al bijna vijftig jaar gelukkig getrouwd, ook weet ze er elke dag extreem stylish uit te zien, vaak mèt hoed èn handschoenen maar altijd zonder stoffig oma imago. Je zou haar geen dag over 65 geven met haar...

Alleenstaand en opvoeden: hulptroepen gezocht!

Alleenstaand en opvoeden: hulptroepen gezocht!

Nog bijna dagelijks vraag ik mezelf af wat er nu eigenlijk is gebeurd. Ineens was ik alleenstaande mama, terwijl ik daarvoor de mogelijkheid had om naar alle uithoeken van te aarde te zwerven. Toch wist ik al zeven maanden voor mijn zoon geboren werd, dat ik er op dat...

Empathie maakt je kind stoer

Empathie maakt je kind stoer

Drees onderzocht hoe dat nou zit met onze waardering voor zacht- en stoerheid bij jongens. Werkt het anders bij jongens dan bij meisjes? Algauw komt ze uit bij het belang van empathisch opvoeden - voor elk kind. Empathisch opvoeden Het fijne van empathisch opvoeden is...

Column Celia: Sinterklaas, het is dus toch waar

Column Celia: Sinterklaas, het is dus toch waar

Iedereen heeft in zijn klas een achtjarige die de sint verdedigt in de turnkleedkamers. Die achtjarige was ik. Jawel hij bestaat wel! Hij komt gewoon niet bij jou omdat je niet in hem gelooft. Nog een paar andere believers waren mee en er was de toekomstige politica...

Help, mijn kinderen maken ruzie!

Help, mijn kinderen maken ruzie!

Als je meer kinderen hebt, ken je het wel. Geruzie, gehuil en geschreeuw. En elke keer kom jij er weer tussen om zusjes en broertjes uit elkaar te halen. Ga nou eens lief samen spelen! Maar wacht eens, maken wij ons als ouders niet gewoon te druk? Met ruzie maken is...

Begint gelijkwaardig ouderschap bij feministisch opvoeden?

Begint gelijkwaardig ouderschap bij feministisch opvoeden?

Bij mij thuis - met een dochter van 9 en een zoon van 5 - een terugkerende kwestie: zijn jongens van nature anders dan meiden of is het de wijze waarop de samenleving ze vormt (nurture)? De film Inside out 2 wil ik nog zien maar ik kan me helemaal vinden in wat Ruth...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de gezellige Kiindnieuwsbrief vol inspiratie.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0