Column: Een diner van Jan Steen

door Robert Tannemaat
Robert Tannemaat

We komen terug van een weekendje weg. Het is bijna tijd om te eten, en de kids rennen vol energie rond. We ruimen de spullen uit de bus op en aansluitend koken we wat. Soep met van alles wat over is van het weekend.

Terwijl het ratelen en zingen doorgaat, proberen we de modder van de handen van de kinderen te spoelen. Ook even later netjes aan tafel zitten ze nog helemaal in hun spel. Wij zijn moe en knikkebollen bijna. Soezig van een heel weekend buitenzijn.

Sofie klimt op de vensterbank en bevraagt Pieternel welke pagina’s ze uit een kortingsboekje mag scheuren en welke niet. Pieternel doet zichtbaar haar best om haar soep te eten, rustig voor zichzelf te zorgen en tegelijkertijd Sofie te antwoorden.

In mijn ooghoek zie ik met een mooie boog het gele staafje in Sofies soep verdwijnen

Simon is ondertussen de tafel overgestoken en naast mij komen zitten op de plek van Sofie. Hij heeft een stuk speelgoed meegenomen met vier felgekleurde houten staafjes in een blok hout. Als je een staafje naar beneden duwt en het los laat, schiet dat staafje omhoog door de springveren onderin. Simon is er druk mee in de weer.

In mijn ooghoek zie ik met een mooie boog het gele staafje in Sofies soep verdwijnen. Simon is er door geïnspireerd en schuift de soepkom dichter bij het blok met de springveertjes. De groene pen schiet over de kom heen. De blauwe gaat minder makkelijk. (Zijn tweejarige motoriek maakt dat hij nog niet altijd snel genoeg zijn vingertje terug kan trekken van het staafje zodat deze in het blok blijft zitten.) Na drie pogingen haalt hij het blauwe staafje uit het blok en gooit het in de soep. De laatste, rode, pen plonst na twee pogingen ook in de kom.

‘O, oh,’ zegt hij en kijkt trots glimlachend op.

Ik grinnik bij het zien van het schouwspel, genietend van ons Jan-Steen-diner, terwijl Sofie aan de andere kant van de tafel nog steeds vanaf de vensterbank onafgebroken Pieternel bevraagt over van alles en nog wat.

Pieternel heeft van de hele staafjessoepaffaire nauwelijks iets meegekregen en ik praat haar bij.

We grinniken allebei. Ze concludeert: ‘Dit is een columnwaardig etentje.’

Robert Tannemaat is naast vader van Simon (2) en Sofie (5) en natuurliefhebber ook trainer en coach bij De Groeierij voor krachtig ouderschap en gelukkige gezinnen. 

http://kiind.nl/article487/

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Stiekem doen en liegen – Astara over ouderschapskwesties

Stiekem doen en liegen – Astara over ouderschapskwesties

'Het is hoe ze het aanpakt: ik moet er eigenlijk om lachen. Tegelijkertijd maak ik me er zorgen om. Mijn dochter pakt als ik even niet kijk, of boven ben, snoepjes of koekjes uit de kast. Natuurlijk zie ik het: is het niet aan kruimels op haar kleren of een open...

Column: Verschillende fases

Column: Verschillende fases

Niet ieder kind maakt dezelfde fases door. Al zijn veel fases een bron van herkenning. Sommigen zijn zo vluchtig dat je ze vergeet totdat je er ineens weer op gewezen wordt. Mijn oud-kamergenootje heeft een dochtertje gekregen en ik ben op kraambezoek geweest om dit...

Te veilig gehecht? Dat kan niet!

Te veilig gehecht? Dat kan niet!

In de evolutie is hechting, de band tussen ouders en hun kinderen, een heel oud systeem. En hoe ouder een systeem, hoe belangrijker voor het bestaan als soort. Een mensenbaby wordt zo prematuur geboren dat hij nog jarenlange zorg van zijn ouders nodig heeft om te...

Column: Brandschoon

Column: Brandschoon

De directrice van het kinderdagverblijf waar wij vandaag waren heeft iets met hygiëne. Zei ik dat ze iets met hygiëne heeft? Ik bedoel natuurlijk gewoon dat ze smetvrees heeft, op het neurotische af. Dat lijkt mij onhandig in combinatie met het werken met...

Adoptiemama worden: een hele reis

Adoptiemama worden: een hele reis

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren, naast haar drie eigen kinderen. Lees het laatste deel van haar verhaal. Hoe haar verhaal begon, lees je hier. Net toen ik het diepst zat, kwam dan toch het verlossende telefoontje. Ik hoorde mijn telefoon rinkelen,...

Column: Scheef beeld van de werkelijkheid

Column: Scheef beeld van de werkelijkheid

Terwijl ik dit schrijf heb ik de kleintjes te vroeg en te gehaast op bed gelegd, zit mijn haar in een slordige knot en heb ik wat vlekjes in mijn gezicht waar ik van af had moeten blijven. Ik heb een witte joggingbroek aan met een kippenjus-vlek en een pyjamatrui van...

0