‘En wat zeg je dan?’

door Nelleke Bos

Opvoeden volgens je eigen waarden klinkt zo logisch en helder, maar in de praktijk moet je nog best stevig staan om jouw ideeën door te voeren. Ken je dat? Je komt met je kind bij de kassa. Een ballon / snoepje / koekje* komt richting je dreumes / peuter / kleuter*. Ongevraagd, meestal, ook nog. Dus daar heb je eerst al een grens te bewaken: wil je wel dat vreemden jouw kind iets aanbieden? En zo ja, heb je interesse in het gebodene, doorgaans zogenaamd aantrekkelijk gemaakt door een laag suiker of plastic? Maar goed. Stel, je bent er blij mee. En je kind ook. Dan volgt de dwingende conventie: je kind moet bedanken, want zo heurt het nu eenmaal. Akelige stilte.

Opgelaten ouders

Ik moet het eerste kind nog tegenkomen dat spontaan de juiste frase uitkraamt. ‘Dank u wel’ zit de eerste jaren nog niet in het repertoire, vermoed ik. Dus wat gebeurt er? Wijzelf, de opgelaten ouders, voeren de spanning op door ons kind te porren met een ‘En wat zeg je dan?’. Wíj weten immers wel hoe het keurig en netjes moet! En we zijn goede opvoeders hoor! Dat zullen we de bakker, groenteboer en caissière laten weten ook.

Eet smakelijk! 

In mijn eigen tijd als medewerker in winkels en op markten kwam ik deze situatie zo vaak tegen, dat ik zélf maar antwoord gaf, wanneer ik iets uitdeelde aan een kind. Na het verplichte ‘Wat zeg je dan?’ van de ouder riep ik in plaats van hun kind: ‘Eet smakelijk!’

Ach, lieve ouders, ontspan maar. Onze kinderen zijn geen vlerkjes, en de bakker snapt dat ook. Hoe opgelatener wij zijn, hoe minder voorbeeldig onze kinderen zich gedragen. Ze zijn stuk voor stuk schatjes die hun dankbaarheid allang laten zien op hun – vaak woordeloze – manier. Met hun lach. Hun genieten. Door hun blik die alles zegt. De woorden komen later wel.

Voorleven is opvoeden

Gelukkig hoeven we niets te forceren. Het kan ook anders. Zoals dat met alles gaat, leert je kind vooral reuze veel van wat jij doet. Niet van wat jij zégt dat hij moet doen. Bovendien, ook als ze wel weten wat de bedoeling is, vinden ze het vaak nog veel te spannend om dat kunstje voor een onbekende te vertonen. 

Krijgt mijn kind iets? Dan zeg ik netjes dank u wel, namens hem. Door de kunst af te kijken komt het allemaal heus goed, want een kind wil gewoon dolgraag zo groot en geweldig zijn als zijn ouders. En ook dat is, hoera, opvoeden.

*of zo

Fotografie: Jana Boekholt

Lees verder 

Onvoorwaardelijk ouderschap | Alfie Kohn

Ontdek alles over de Kiindspeeltuin, waar jij en je scharrelkinderen eindeloos jezelf kunnen zijn.

Help, mijn kinderen maken ruzie!

Begrenzen mag! (en móet soms)

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Alleenstaand en opvoeden: hulptroepen gezocht!

Alleenstaand en opvoeden: hulptroepen gezocht!

Nog bijna dagelijks vraag ik mezelf af wat er nu eigenlijk is gebeurd. Ineens was ik alleenstaande mama, terwijl ik daarvoor de mogelijkheid had om naar alle uithoeken van te aarde te zwerven. Toch wist ik al zeven maanden voor mijn zoon geboren werd, dat ik er op dat...

Overbodige dure cadeaus

Overbodige dure cadeaus

We hebben het goed in Nederland. We zijn over het algemeen in staat mooie dure cadeaus te kopen voor onze kinderen. En we kunnen het ons veroorloven om een cadeautje voor de kinderen mee te brengen als we op visite gaan. Het lijkt dan ook een trend te zijn: de cadeaus...

Kinderen hebben vraagt meer van ouders dan ‘opvoeden’

Kinderen hebben vraagt meer van ouders dan ‘opvoeden’

Waar hebben ouders behoefte aan in de verschillende fasen van hun ouderschap? Welke vaardigheden vraagt het om op een gelukkige manier ouder te kunnen zijn? Hoe kunnen ze daarin goed worden begeleid? Carolien Gravesteijn, lector Ouderschap en Ouderbegeleiding aan de...

Doorbreek de eenzaamheid

Doorbreek de eenzaamheid

Toen mijn dochter werd geboren, vond ik het ouderschap zwaar. Ik was jong, dat speelt zeker mee. En het was de eerste, ook dat. Nu ik zes jaar later een vers kind heb gebakken, ervaar ik het heel anders. Ik vind het nooit zwaar, terwijl het kindertal verdubbeld is....

Column: Ooit wilde ik een groot gezin

Column: Ooit wilde ik een groot gezin

En dan ineens ben ik op mijn thuisdag de poepluier van een ander kind aan het verschonen. "Hoe ben ik hierin verzeild geraakt?" vraag ik me af, wetende dat ik nog minimaal twee poepluiers te gaan heb voordat mijn zus terug is van haar werk en haar twee kinderen op...

Bewaak het fort en brul als het moet – kraamtijd voor vaders

Bewaak het fort en brul als het moet – kraamtijd voor vaders

Je had misschien wel eens een baby vastgehouden. Van een vriend of van je zus. Waarschijnlijk wat stijf en ongemakkelijk, bang om het tere nekje te breken of het hoofdje ergens tegenaan te stoten. Maar dit voelt toch echt anders. Je hebt je eigen kind voor het eerst...

DOWNLOAD GRATIS EBOOK

Lees 'Zo bereid je je voor op je baby'. Je ontvangt meteen onze zinnige nieuwsbrief (waarvoor je je uiteraard op ieder moment kunt uitschrijven)

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0