Column: Geld moet rollen

door Jeroen de Jong

Noek zit aan de tafel zijn geld te tellen. ‘Nog 5 euro,’ zegt hij, ‘dan heb ik 60 euro. En dan kan ik die speciale Pokémondoos uit Engeland bestellen.’ Ik bijt op mijn tong. Klaar om ‘Maar je zou toch sparen voor een nieuwe telefoon?’ te zeggen. Of, nog erger: ‘Dat is toch veel te veel geld voor een doos met kaarten?’

Geld is verdacht. En vies. En als je er te veel van hebt, met andere woorden: een stuk meer dan wij, dan ben je niet te vertrouwen. Een rijtjeshuis met een tuin, een auto voor de deur, ieder jaar op vakantie kunnen en sparen voor later. Dat zijn de overtuigingen over geld die ik heb meegekregen over geld van mijn eigen ouders. Ze werden niet altijd hardop uitgesproken, maar ze waren er wel.

Noek kan ontzettend genieten van mooie spullen. En van geld uitgeven. En hij leeft echt in het nu. Ergens weet hij wel dat hij nooit zo’n mooie telefoon als zijn broer kan kopen zolang hij niet spaart. Maar tegelijkertijd vindt hij dat niet belangrijk genoeg en dat vind ik lastig. Want wat als hij straks wel die telefoon wil en erachter komt dat het wel heel lang duurt voor je 150 euro bij elkaar hebt gespaard? Hoe ga ik dan met die teleurstelling om?

‘Geld komt naar me toe’, zegt hij

Noek maalt er niet om. ‘Geld komt naar me toe’, zegt hij. ‘Als ik het uitgeef, komt het sneller weer terug.’ En dat lijkt ook waar te zijn. Want hij heeft zijn Pokémondoos nog niet binnen, of er komt een nieuwe wens. Deze keer is het een nieuw zakmes. En ook de 15 euro die daarvoor nodig is, heeft hij zo binnen, want op de koningsdagmarkt ontpopt hij zich als een rasverkoper. Compleet met een gemeend ‘veel plezier met uw aankoop’ als afscheidsgroet.

En dan vliegt Roos om mijn nek. ‘Wil je die schoenen voor me bestellen? Ik heb het geld nu bij elkaar gespaard.’ Al sputter ik van binnen nog een beetje, toch klap ik de laptop open en laat haar me de weg wijzen in de geniale wereld van schoenen met wieltjes. Wat heerlijk dat mijn kinderen zorgeloos en mateloos kunnen genieten. Dat wil ik ook. En met een knoop in mijn maag, omdat ik voor mijn gevoel iets doe wat niet mag van mijn moeder, mail ik de camping in Frankrijk. Of we in plaats van twee weken, niet víer weken mogen komen deze zomer.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Knutselkind

Column: Knutselkind

Ik had gehoopt op een knutselkind. Zo’n joch dat met permanente verfvlekken onder zijn nagels en eeuwige restjes lijm in zijn haren een spoor van aandoenlijke kunstwerken achter zou laten. Hele dagen aan de keukentafel, hij met een doos vol waskrijt en honderd...

Column: Verzamelen

Column: Verzamelen

Een spijkerbroek maat 110 ligt over de badkuip gedrapeerd. Ik pak de vieze broek. Het is tijd voor een wasronde, maar voor ik de broek in de wasmand heb gegooid, klinkt het geluid van diverse vallende voorwerpen. Oh ja, het is weer zover. Op de grond liggen zijn...

Goed vies is het nieuwe gezond

Goed vies is het nieuwe gezond

'Goed vies, het nieuwe gezond' geeft je een diepgaand inzicht in wat echt gezond zijn is. Het legt verband tussen ons voedsel en gezondheid, en tussen de gezondheid van de aarde en de vele chronische ziektes die kinderen van nu dragen. Het openingswoord uit dit...

5 x democratische besluitvorming in je gezin

5 x democratische besluitvorming in je gezin

De tijd van de autoritaire opvoeding is voorbij. Alles helemaal loslaten - hippie style - is het toch ook niet. Wat dan wel? Democratische besluitvorming voor ukkies Wat is er nu meer hippie dan iedereen als gelijke zien en elke stem mee te laten wegen? Een gezellige...

Column: Do not touch – Nynke in Laos

Column: Do not touch – Nynke in Laos

'Falang!! Falang noi!' Kleine witte mensen. Het wordt ons te pas en te onpas nageroepen op straat. Er wordt gewezen,  gelachen, vertederd gekeken. En dat is prima, het went om een uitzondering te zijn. Bovendien ben ik apetrots op mijn drie blonde snoetjes, die mogen...

Column: Remigratie

Column: Remigratie

Op ochtenden dat mijn man onze peuter uit bed haalt, herhaalt zich vrijwel altijd hetzelfde ritueel. Mijn zoon, die graag wil dat ik ook uit bed komt, loopt naar mijn nachtkastje en pakt als eerste mijn bril. Vervolgens doet hij verwoede pogingen deze bril bij mij op...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de Kiindnieuwsbrief vol inspiratie (uitschrijven mag).

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0