Column: Zelf geld verdienen voor een ijsje

door Liv den Duyn

Mam, mag ik een ijsje kopen?’

‘Nee’, zeg ik tegen mijn jongste dochter. ‘We gaan zo eten en je hebt gisteren ook al een ijsje gehad. Dan daarbij groeit het geld me niet op de rug!’

 

‘Nou dan ga ik toch lekker zelf geld verdienen!’ Heerlijk eigenwijs pakt ze haar gitaar en een stoeltje en gaat aan de straatkant zitten spelen met een bakje vóór zich op de grond. Ik schiet in de lach en denk: er komt toch niemand langs die wat in dat bakje gooit, want ze zit net een blauwe maandag op les en kan nog helemaal niet goed spelen.

 

Maar daar had ik het mooi mis, nog geen twee tellen later stond mijn overbuurvrouw te luisteren en gooide wat geld in het bakje. En toen zij weg was, volgde er een meneer met een hond die ook al wat kon missen! (Hmm, misschien speelt ze dan nog niet als Jimmy Hendrix, toch doet ze iets goed!)


Met de gitaren op hun rug vertrekken ze richting het centrum 

Haar zus heeft door dat er iets te verdienen valt en sluit zich aan met haar gitaar. Niet veel later komt er een vriendinnetje langs dat het ook wel ziet zitten om een band te beginnen. Ze besluiten om na het eten het centrum in te gaan. Het is vrijdag en dus koopavond. Het is ook nog eens heerlijk weer, dus stikt het vast van de mensen in het centrum. Wie weet kunnen ze wel een ijsje bij elkaar spelen.

 

‘Mam, we gaan!’ Met de gitaren op hun rug vertrekken ze richting het centrum. Ik zeg ze dat ze rond 8 uur weer naar huis moeten komen. Na een tijdje word ik toch wel nieuwsgierig en besluit toch even te gaan kijken. Ik fiets met mijn zoontje achterop naar de ijssalon om stiekem even te gluren.

 

‘He mam! Moet je kijken! We hebben al een ijsje op én nog heel veel geld bij elkaar gespeeld. En weet je wat we doen? Iedere keer als we geld in het bakje krijgen dan halen we het er uit en dan lijkt het net of we nog niets gehad hebben… Goed hè? Dan krijgen we meer!’

 

Ik vind het allemaal kei-slim van ze en ga op een afstandje zitten kijken naar het tafereel. De mensen die langs lopen vinden het maar wat vermakelijk en gooien zo nu en dan wat geld in het bakje. Sommige vragen zelfs of ze de volgende week weer komen. Ik hou het voor gezien en ga naar huis, er moet tenslotte ook nog even opgeruimd worden.

 

Om acht uur ‘s avonds komt het span aan lopen en ik doe de deur open. ‘En?’ vraag ik, ‘zijn jullie stinkend rijk?’

 

Ze gooien hun portemonnee op tafel. Die is behoorlijk dik! We tellen het geld en ze hebben 15 euro verdiend. En dan hebben ze ook al een ijsje gekocht! Apentrots zijn ze op zichzelf. Daar kan de 50 cent zakgeld die ze op maandag krijgen niet tegenop. ‘Vrijdag gaan we weer!’ roepen ze.

 


Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Adoptiemama worden: een hele reis

Adoptiemama worden: een hele reis

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren, naast haar drie eigen kinderen. Lees het laatste deel van haar verhaal. Hoe haar verhaal begon, lees je hier. Net toen ik het diepst zat, kwam dan toch het verlossende telefoontje. Ik hoorde mijn telefoon rinkelen,...

Column: Praten over de dood

Column: Praten over de dood

Sofie en ik zaten samen na de lunch aan tafel. Ze keek dromerig naar buiten: de ezel van de kinderboerderij aan de overkant is er al een tijdje niet meer, maar het blijft voor haar een interessant onderwerp. ‘Wat gebeurt er met je als je dood bent?’ vroeg ze. Ik...

Met biologische kinderen ook nog adopteren?

Met biologische kinderen ook nog adopteren?

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren. Ze vertelt in drie delen hoe ze dat heeft gedaan. Het was april 2010. We hadden net besloten dat we voor een derde kindje zouden gaan. We droomden van een groot gezin met wel vier kinderen en we waren al aardig op weg...

Column: Vaderen doe je samen

Column: Vaderen doe je samen

'Zo-hee, vette actie!. Ja, coole skills! Kom op, ga er op af!' Als ware voetbalsupporters stuiteren Noek en zijn logeer-vriendje op de bank. Maar we kijken niet naar Ajax-Feijenoord vanmiddag. Op de meest regenachtige dag van de zomervakantie hebben we de beamer te...

Zindelijk worden zonder training

Zindelijk worden zonder training

Toen mijn kleine twee jaar en een week oud was, zaten we met z’n allen op de bank wat te praten. Mijn kleine scharrelde wat in de kamer rond. En ineens liep ze naar ons toe: 'Kijk, potje plast', zei ze. En dit is hoe ze zindelijk werd, ook de dagen erna. Ik was blij...

Column: Brasilian wax of helemaal naturel?

Column: Brasilian wax of helemaal naturel?

Terwijl mijn ene been op de badrand rust, sta ik voorover gebogen om goed te kunnen zien wáár ik nu eigenlijk haar wegscheer. Mijn dochter poetst intussen haar tanden. We praten en gedragen ons vrij onderling. Poenies met of zonder haar Met vier puberdochters zijn...

0