Je kinderen varen op jou, groeien op jou. Dat is prachtig, maar kan ook een enge gedachte zijn. Alsof er veel op het spel staat, en je van alles moet ‘kunnen’ om een goede ouder te zijn.
Je hebt alles in huis
We kunnen ons zo verliezen in ‘het goed willen doen’. Lezen over ouderschap – oh, verrek, zoals nu – want we gunnen onze kinderen de wereld. We willen er van alles voor doen. Er is dan ook enorm veel informatie over opvoeden, en de wetenschap geeft ons inzicht in het effect van onze opvoeding op de kinderen. De lat ligt vaak hoog! Daarbij vergeten we makkelijk onszelf.
Lees ook De lat mag lager
Luisteren als sleutel
De grap is misschien wel, dat het doen en kunnen minder zwaar weegt dan we veronderstellen. Belangrijker is het luisteren. Luisteren naar de stem in jezelf, die je vertelt wat er nodig is. Voor jou, om er te zijn. Voor je kind, om je aanwezigheid te voelen.
Ik zeg dit ook tegen mezelf hoor. Want wat kan ik goed doorjakkeren zonder te luisteren naar mezelf. ‘Eerst ga ik de kinderen helpen, dan wat klusjes nog afwerken, als iedereen rustig is, ga ik een minuutje mediteren, heus!’ Dat soort volhoud-gedrag eindigt geregeld in een snauw van mij en een hoop lawaai van een kind. Logisch.
Gelukkige ouder
Kun (lees: durf!) je naar jezelf luisteren, dan zou je bijvoorbeeld eerder zeggen: ‘Oké, ik ga NU een paar minuten mediteren. Daarna heb ik ruimte voor andere dingen.’ (Mediteren, want dat klinkt zo lekker zen. Maar het kan ook zijn: poepen, Kiind magazine lezen, koffie drinken, iemand bellen, een wandelingetje maken, waar jij maar van opknapt). Stel het gewoon niet uit.
Je kind wil de gezondst mogelijke versie van jou
Wens of nood?
Kinderen kunnen veel van je vragen. En de lijst verzoeken houdt niet op. De illusie dat je aan jezelf toekomt nadat je alles voor je kinderen hebt gedaan, kun je liever vergeten. Hoe perk je die lijst dan in tot hanteerbare proporties? Door niet op alles in te gaan. De meeste dingen klinken urgenter dan ze zijn. Vooral omdat kinderen de – voor hun nuttige – gewoonte hebben om bij álles hun stem te laten klinken als een alarmroep. En natuurlijk, een huilende baby vraagt om direct handelen. Die negeer je niet.
Het goede nieuws is, dat kinderen lang niet alle dingen nódig hebben die ze je vragen. Wat ze wel nodig hebben, is een ouder met ruimte in het hart.
Dus onder de streep geef je je kinderen een veilige basis door aanwezig te zijn. Met alles wat je bent. Je kind wil jou en liefst de gezondst mogelijke versie van jou. Dus zet je eigen welzijn boven aan je lijst. Dan ben je vanzelf een goede ouder.
Fotografie Jana Boekholt
Lees verder
Frank Meester en Stine Jensen | De opvoeders
Elsbeth Teeling | Die andere moeders doen ook maar wat
