‘Goh wat leuk!, is het een restje van de carnaval?’ De man wijst naar de haren van mijn dochter van 7. ‘Nou nee hoor, ze heeft gewoon groen haar,’ zeg ik hem.
Vandaag heeft ze groen haar en vorige week was het roze. Waarom? Nou dat roze haar had een reden. Op school werd ze met een meisje uit haar klas verward. Hier ergerde ze zich nogal aan en ze vroeg mij of ze haar haar mocht verven. Ik vond het eigenlijk wel heel slim gevonden als oplossing voor haar probleem en vroeg haar welke kleur ze dan graag zou willen. ‘Roze mam, dat lijkt me vet cool!’ Dat het meisje waarmee ze verward werd toevallig Pink heette deed er niet toe.
Zo gezegd zo gedaan: ik de volgende dag op de fiets naar de stad om een potje roze verf te scoren en ’s avonds verfden we haar haren flamingoroze. Lachen gieren brullen toen ze in de spiegel keek. Wat stond het haar gaaf!
De volgende dag moest ze natuurlijk naar school.
Trots als een pauw loopt ze over het schoolplein en later de klas in. Haar klasgenootjes kijken een beetje bedenkelijk, lachen en moeten even wennen. Toet doet het allemaal niets. Zij vindt het cool, dus is het cool, punt.
Zij vindt het cool, dus is het cool
’s Avonds in de speeltuin komt er een meisje van een jaar of 14 op haar afgelopen(ik zelf zit op een bankje verderop). Wat heb jij mooi haar zeg! Mijn dochter kijkt op en bedankt haar. ‘Dat je dat mag van je moeder!’ Het meisje kijkt me aan en vraagt of ik haar moeder ben en wanneer ik met ja antwoord vraagt ze me of ik haar niet wil adopteren. Ze wil al een hele tijd roze haar en mag het niet van haar moeder. Ik moet lachen en zeg haar dat ze gewoon moet blijven zeuren tot het wel mag. De aanhouder wint!
Ach, denk ik, wat maakt het nou uit? Als die kinderen dat nu leuk vinden laat ze dan toch! Hoe leuk is het als je als kind qua kleding en haardracht gewoon kan doen wat je zelf wilt? Waarom geen roze of groen haar? Waarom niet zelf je rok shirt en kousen bij elkaar scharrelen? Wat kan het mij als moeder schelen dat ze met een sterrenlegging, rood-met-witte-stippen kniekousen en panterschoenen loopt? Ze voelt zich er prettig in dus waarom niet? En dan daarbij, weet je hoe handig het is als je dat stukje aankleden ‘s morgens niet hoeft te regelen! Zeeën van tijd over om de plee eens te schrobben!
Het is maar goed dat er geen modepolitie rondloopt in het stadje waar wij wonen, want anders weet ik zeker dat we in het korte stukje fietsen naar school zeker vijf keer zouden zijn aangehouden. Niks klopt en alles is fout.
Met carnaval geniet iedereen omdat hij gekke kleding aan mag trekken en eindelijk eens lekker los kan gaan. Nu is fout opeens juist goed. Hoe fouter hoe beter zelfs! Stiekem moet ik lachen en vraag me af: Waarom maar een paar dagen per jaar fout?
