Column: Groter kijken

door Gastauteur

Kiind mag zich tegenwoordig een heuse dreumes noemen en is dus net als mijn zoontje de babyfase aan het ontgroeien. Een mijlpaal. Natuurlijk, wat vinden we het jammer dat het allemaal zo snel gaat, maar wat worden baby’s ineens leuk als ze echt een eigen karaktertje gaan ontwikkelen, als ze zelf ineens dingen kunnen, als ze reageren en communiceren.

In Nederland heb ik het idee dat mensen hun kind groot kijken

Ik hoor Nederlandse vrouwen vaak vertellen dat ze deze dreumesfase toch leuker vinden. Een baby is een baby, lief, schattig, maar ook veeleisend en met weinig respons. Dreumesen zijn nog steeds veeleisend, maar de natte kussen op je wang en warme handjes in je nek maken veel goed. Zoals iemand op Twitter zei; dreumesen zijn veel gezelliger vanwege de interactie. Roemeense vrouwen daarentegen hoor ik weer veel vaker vertellen dat het wel heel erg jammer is dat kinderen niet klein en schattig blijven. Kreeg ik toen mijn zoon net 3 maanden oud was veel reacties in de trant van “Leuk, nog heel veel tijd te gaan!”, nu reageren mensen ineens met “Jammer dat de tijd zo hard gaat hè?” En ja, dat is vreselijk jammer, maar wel beschouwd kun je van een kind van 1 jaar nog prima zeggen dat hij nog veel tijd te gaan heeft tot hij groot en volwassen is lijkt mij.

In Nederland heb ik soms het idee dat sommige mensen hun kind echt groot kijken, in Roemenië heb ik dat gevoel eerder andersom. Wanneer ik met mijn kind in de stralende zon ga wandelen in het park, dan ben ik, bij een temperatuur van 18 graden, vrijwel de enige ouder in het park die zijn dreumes niet in een superdik skipak heeft gehesen. Omdat ik niet denk dat koste wat het kost een verkoudheid voorkomen ook zal resulteren in een superieure weerstand tegen ziektes. En ik ben ook de enige die best een rondje lopen wil oefenen bij de speeltuin. Laatst waarschuwde iemand, dat als mijn kind dan zou vallen, dat het dan wel op zand zou vallen. Ik keek nog eens naar mijn zoon, die ik overigens met twee handen vast had en dacht, “Ik zou niet weten hoe hij anders moet leren wat zand is, dat het hard is en dat kriebelt tussen je vingers”. Niet dat ik nu bewust mijn kind tackel om hem kennis te laten maken met het fenomeen aarde, maar ik ben bereid het risico te nemen dat hij ooit eens over zijn eigen voet struikelt en een nieuwe vorm van kennis opdoet.

“Is het niet jammer dat hij je nu niet meer overal voor nodig heeft?” vroeg een collega aan mij. En ik moest het antwoord haar schuldig blijven. Want ik weet het niet. Wat was het heerlijk toen zijn hele wereld leek te bestaan uit alleen ons, zijn ouders. En hoe jammer dat hij niet meer de rust in zijn lijf heeft om heerlijk bij mij op de borst in slaap te vallen. Maar aan de andere kant, hoe geweldig is het om ineens mama genoemd te worden door je eigen kind, of een halve broodkorst te krijgen omdat hij met je wil delen. Ik heb genoten van die vorige fase, en ik geniet van deze. Ik wil eigenlijk helemaal niet kiezen.

Ongeacht welke fase je voorkeur heeft, groter groeien doen we uiteindelijk allemaal. Terwijl ik dit schrijf en Kiind.nl en mijn kind hun dreumes “zijn” onderzoeken, is een goede vriendin van mij hopelijk aan het bevallen van een kerngezonde baby. En tegen de tijd dat ook die baby officieel een dreumes is stuiteren Kiind en mijn zoon alweer vrolijk de peuterpuberteit in. Daarom bij deze alvast mijn eerste ouderlijke advies aan de bewuste vriendin; geniet, van iedere fase. Want een ding is zeker, eenmaal voorbij komt een fase niet meer terug.

Boekentips

Word lid van Kiind!

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Tweeling tjokvol eigenheid

Column: Tweeling tjokvol eigenheid

Toen ik zwanger was van de tweeling, daalde degene die links lag als eerste in en ik noemde haar Lisa. Toen al voelde ik de behoefte ze apart te noemen en te volgen of de ene baby verschoof of de andere. Wat er in mijn buik gebeurde was een onoverzichtelijke...

Broertjes en zusjes: niet met en niet zonder elkaar

Broertjes en zusjes: niet met en niet zonder elkaar

Met een tevreden blik kijk je naar je spelende kinderen. Wat hebben ze het fijn en gezellig samen. Totdat de een iets wil hebben wat de ander net had. Of er een meningsverschil ontstaat over wie er eerst was. Het vredige tafereeltje ontaardt plotseling in een ruzie...

Vormen van kinderopvang

Ouders die werken moeten vaak nog vóór de bevalling bedenken van wat voor opvang ze gebruik gaan maken. Maar hoe bepaal je nu welke vorm van kinderopvang het beste bij jou en je kindje past? Hieronder worden de verschillende soorten van kinderopvang besproken. Het is...

Hoe breng je lichtheid in zwaar nieuws?

Hoe breng je lichtheid in zwaar nieuws?

Zwaar nieuws. Niet echt iets waar je je kinderen mee wil confronteren. Kinderen hebben van nature een lichtheid over zich, die je als ouder wilt koesteren. Hoe kun je met lichtheid omgaan met zware onderwerpen uit het nieuws? Eva Bronsveld zet wat overwegingen op een...

Laat je kind wortelen

Laat je kind wortelen

Wat is wortelen? En hoe kunnen we onze kinderen helpen te wortelen, zodat ze uiteindelijk de vleugels krijgen om te kunnen vliegen? Journalist Drees Koren vroeg het aan schrijfster Christine Pannebakker. Wortelen is een werkwoord. Ik wortel, jij wortelt, hij...

Neem de tijd: je kind heeft een eigen flow

Neem de tijd: je kind heeft een eigen flow

‘Jas dicht, schoenen aan, hup hup schiet nou o-op!’ Als ik mezelf dit soort zinnetjes hoor uitkramen, weet ik best dat het niet helpt. Onder druk gaat die rits helemaal niet dicht, en ook veters zijn nog nooit sneller gestrikt dankzij het opzwepende geroep van een...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de gezellige Kiindnieuwsbrief vol inspiratie.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0