Column: Groter kijken

door Gastauteur

Kiind mag zich tegenwoordig een heuse dreumes noemen en is dus net als mijn zoontje de babyfase aan het ontgroeien. Een mijlpaal. Natuurlijk, wat vinden we het jammer dat het allemaal zo snel gaat, maar wat worden baby’s ineens leuk als ze echt een eigen karaktertje gaan ontwikkelen, als ze zelf ineens dingen kunnen, als ze reageren en communiceren.

 


In Nederland heb ik het idee dat mensen hun kind groot kijken

Ik hoor Nederlandse vrouwen vaak vertellen dat ze deze dreumesfase toch leuker vinden. Een baby is een baby, lief, schattig, maar ook veeleisend en met weinig respons. Dreumesen zijn nog steeds veeleisend, maar de natte kussen op je wang en warme handjes in je nek maken veel goed. Zoals iemand op Twitter zei; dreumesen zijn veel gezelliger vanwege de interactie. Roemeense vrouwen daarentegen hoor ik weer veel vaker vertellen dat het wel heel erg jammer is dat kinderen niet klein en schattig blijven. Kreeg ik toen mijn zoon net 3 maanden oud was veel reacties in de trant van “Leuk, nog heel veel tijd te gaan!”, nu reageren mensen ineens met “Jammer dat de tijd zo hard gaat hè?” En ja, dat is vreselijk jammer, maar wel beschouwd kun je van een kind van 1 jaar nog prima zeggen dat hij nog veel tijd te gaan heeft tot hij groot en volwassen is lijkt mij.

In Nederland heb ik soms het idee dat sommige mensen hun kind echt groot kijken, in Roemenië heb ik dat gevoel eerder andersom. Wanneer ik met mijn kind in de stralende zon ga wandelen in het park, dan ben ik, bij een temperatuur van 18 graden, vrijwel de enige ouder in het park die zijn dreumes niet in een superdik skipak heeft gehesen. Omdat ik niet denk dat koste wat het kost een verkoudheid voorkomen ook zal resulteren in een superieure weerstand tegen ziektes. En ik ben ook de enige die best een rondje lopen wil oefenen bij de speeltuin. Laatst waarschuwde iemand, dat als mijn kind dan zou vallen, dat het dan wel op zand zou vallen. Ik keek nog eens naar mijn zoon, die ik overigens met twee handen vast had en dacht, “Ik zou niet weten hoe hij anders moet leren wat zand is, dat het hard is en dat kriebelt tussen je vingers”. Niet dat ik nu bewust mijn kind tackel om hem kennis te laten maken met het fenomeen aarde, maar ik ben bereid het risico te nemen dat hij ooit eens over zijn eigen voet struikelt en een nieuwe vorm van kennis opdoet.

“Is het niet jammer dat hij je nu niet meer overal voor nodig heeft?” vroeg een collega aan mij. En ik moest het antwoord haar schuldig blijven. Want ik weet het niet. Wat was het heerlijk toen zijn hele wereld leek te bestaan uit alleen ons, zijn ouders. En hoe jammer dat hij niet meer de rust in zijn lijf heeft om heerlijk bij mij op de borst in slaap te vallen. Maar aan de andere kant, hoe geweldig is het om ineens mama genoemd te worden door je eigen kind, of een halve broodkorst te krijgen omdat hij met je wil delen. Ik heb genoten van die vorige fase, en ik geniet van deze. Ik wil eigenlijk helemaal niet kiezen.

Ongeacht welke fase je voorkeur heeft, groter groeien doen we uiteindelijk allemaal. Terwijl ik dit schrijf en Kiind.nl en mijn kind hun dreumes “zijn” onderzoeken, is een goede vriendin van mij hopelijk aan het bevallen van een kerngezonde baby. En tegen de tijd dat ook die baby officieel een dreumes is stuiteren Kiind en mijn zoon alweer vrolijk de peuterpuberteit in. Daarom bij deze alvast mijn eerste ouderlijke advies aan de bewuste vriendin; geniet, van iedere fase. Want een ding is zeker, eenmaal voorbij komt een fase niet meer terug.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: Brasilian wax of helemaal naturel?

Column: Brasilian wax of helemaal naturel?

Terwijl mijn ene been op de badrand rust, sta ik voorover gebogen om goed te kunnen zien wáár ik nu eigenlijk haar wegscheer. Mijn dochter poetst intussen haar tanden. We praten en gedragen ons vrij onderling. Poenies met of zonder haar Met vier puberdochters zijn...

Column: Een maatje te krap

Column: Een maatje te krap

Of ze echt bestaan weet ik niet, maar soms denk ik wel eens dat er mensen zijn die alles kunnen. Van die moeders die ik iedere ochtend tegenkom op het schoolplein, de haren keurig in model, smaakvol gekleed en klaar om, zodra ze hun kind-zonder-yoghurt-in-de-haren...

Column: Trots met je peuter aan de borst

Column: Trots met je peuter aan de borst

Vandaag zag ik in de speeltuin een ouder kindje aan de borst en werd ik pardoes weer terug geslingerd naar het tijdperk dat ik een peuter aan de borst had. Binnen de veilige muren van ons huis heerlijk, buitenshuis nogal ingewikkeld. Borstje drinken Zo is er die...

EHBO-post bij ouderschap van Celia Ledoux

EHBO-post bij ouderschap van Celia Ledoux

Een baby brengt behalve snoezigheid, veel vragen en soms problemen in huis. Veel ouders trekken dan de kaart van de grote Trek-Je-Plan-show. In de praktijk komt dat in het beste geval neer op aanmodderen en het warm water heruitvinden. In een slechter geval op jezelf...

Column: Moeder van drie

Column: Moeder van drie

Ik ruim het speelgoed wat verspreid ligt door de speelkamer op en stop het terug in de bakken. Ik schuif het lege ledikantje aan de kant en zuig met de stofzuiger alle achtergelaten kruimels op. Het weekend loopt ten einde. Boven zit mijn driejarige met papa voor de...

Een drukte van jewelste bij mij thuis

Een drukte van jewelste bij mij thuis

Ons huishouden bestaat uit twee jongens, één van drie en één van zes jaar, en onze kater Bo. Een gezellige drukte met vooral veel beweging en geluid. Geluid dat me de hele dag blijft achtervolgen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Mijn jongste zoon kan heerlijk...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0