Ik weet het al heel lang. Ik ben gek. Als kind werd ik op de basisschool al gepest omdat ik er andere ideeën op na hield dan de kinderen in mijn klas. Op de middelbare school was ik nooit echt in een hokje te plaatsen en vond ik in alle hokjes wel vrienden. Toen ik na school ging werken ontmoette ik daar de man van mijn dromen en ik weet zeker dat iedereen dat vreemd vond. We pasten totaal niet bij elkaar. Ik had op het werk vaak problemen omdat ik een te grote mond had. Zelf vond ik dat uiteraard niet, want ik bleef tenslotte netjes en mijn moeder zei altijd: “Liv, je mag altijd alles zeggen zolang je maar netjes blijft.” En dat deed ik. Maar ook als je netjes blijft, wordt wat je zeg niet altijd gewaardeerd. Het beste kun je gewoon je mond houden. Doe je dat niet, dan ben je lastig. Of gek.
En toen werd ik voor het eerst moeder en meteen nog gekker. Ik gaf namelijk mijn dochter aan niemand af en liet haar bij ons in bed slapen. Ik liep met mijn dochter op mijn arm als ze huilde terwijl mijn man de lege kinderwagen duwde en ik liet haar pas voor het eerst een paar uurtjes bij oma achter toen ze één jaar oud was (en dat was alleen omdat het echt moest). Tja, ik spoorde echt niet maar ik voelde mijzelf er eigenlijk wel prima bij. Ik had mijzelf namelijk al als zodanig geaccepteerd.
Mijn eerste dochter gaf ik borstvoeding (wat op zich vrij normaal is). Pas toen het langer dan zes maanden duurde, begonnen mensen te vragen wanneer ik eens ging stoppen. Zodra mijn dochters eerste jaar gepasseerd was, waren veel mensen verbaasd dat ik nog steeds borstvoeding gaf. Het moest niet gekker worden!
Maar dat werd het wel, mijn tweede dochter dronk tot tweeëneenhalf jaar oud en omdat je dat niet veel ziet op straat, is dat behoorlijk schokkend. Als je al voedt, doe het dan het liefst zo discreet mogelijk, die borst die mag niet gezien worden want dat is geen gezicht. Of zelfs ranzig. En zo heb ik wel meer negatieve uitlatingen gehoord en gelezen over kinderen aan de borst. We weten natuurlijk allemaal dat borsten niet gemaakt zijn om een kind mee te voeden, maar dat ze er hangen omdat mannen ze mooi vinden.
Naast de opmerkingen, krijg ik ook vragen te horen. Zoals: ‘Doet het geen pijn met tandjes?’ en ‘Ben je niet bang dat als je zo lang voedt je borsten gaan hangen?’ of, ‘Word je er niet moe van om de hele dag voor je kind paraat te moeten staan?’ Ik geef altijd netjes antwoord, want ik vind het wel belangrijk om een positief beeld uit te dragen. En toch, soms vraag ik mezelf af of het gevraagd wordt uit pure interesse of omdat een freakshow op zijn tijd wel leuk is.
Ach, eigenlijk zal het me een worst wezen! Zoals gezegd was ik altijd al gek en deed ik niet mee met de massa. En waar de meeste vrouwen, zoals het hoort, gaan voor lekkere Lolo Ferrari’s of mooie stevige borstjes in een pikant BH-tje, blijf ik doorgaan met voeden tot mijn zoon ermee stopt.
Ja, bij deze heb ik besloten. Ik ga voor de hangtieten! Lekker gek.
