Column: Kika komt weer thuis

door Tirza van Schie
column tirza

Vrolijk komt ze mijn kamer binnen gesjouwd. Zoals altijd, zeult ze minstens drie volle boodschappentassen mee met kleding en papier. Veel papier. Alles wat uitgegeven wordt, kan verzameld en geordend.

Folders. Wat er in de bonus is. Visitekaartjes en allerlei krantjes. Landkaarten, heel veel landkaarten, in mapjes, schriftjes en insteekhoezen. Een tas weegt al snel twaalf kilo. Twaalf kilo aan geordend leven. Een bulk zinloze informatie die ze minutieus uit elkaar haalt als een verwarde kluwen wol.

Haar houvast als de rest van de wereld chaos lijkt.

‘Hoi Kika…’

Zoals gewoonlijk krijg ik geen antwoord. Ze komt hardop pratend binnen, te druk met haar eigen verhaal om zichzelf een pauze te gunnen. En al helemaal niet voor zoiets onbelangrijks als een ander groeten.

Ik zie het aan haar ogen. Ogen die schuin omhoog kijken, naar verhalen en beelden die zich op mijn witte plafond lijken af te spelen, maar die niemand anders ziet. Twee weken heb ik haar niet gezien, want ze was op vakantie met mijn zus -die brengt haar nu thuis. Kika missen in de weken dat ze niet bij ons verblijft, is een emotie die ik amper toesta, omdat het een emotie is die eeuwig onbeantwoord blijft.

Ze praat door, maar ingaan op haar verhalen is zinloos want ze verwacht geen antwoord. Reactie op wat ze vertelt, lijkt ze te ervaren als een hinderlijke onderbreking van haar non-stop gepraat.

Kika hoeft geen gesprek. Ze moet kwijt.

Niet eens per se aan mij of aan mijn andere zusje die me wel om mijn nek valt.

‘Hé!’

‘Hoi’

‘Blij dat je weer terug bent joh…

‘Ja!’

‘Jou twee weken niet zien, terwijl je gewoon in je eigen veilige huisje bent, voelt anders dan jou twee weken net zien, omdat je in het buitenland bent…’

‘Ja… Gek is dat hè? Heb ik ook met jou…’

Kika heeft nooit ‘ook met mij’.

Daar wen je aan, zeg ik altijd stoer.

Mijn kinderen en Kika zijn wie ze zijn. En daarna pas een jongen of een meisje. Of een tweeling. Of autistisch.

Maar ze ís wel mijn zus. En dat krijg ik maar niet naar de tweede plaats verdrongen.

Terwijl mijn zusje en ik het gebruikelijke hoe-was-je-vakantie-praatje houden, is Kika druk de boel aan het controleren.

Of de buurt-kater niet op de garage zit te miauwen.

Of de kinderen de keukenvloer niet vies hebben gemaakt.

Of ze hun smerige schoenen wel hebben uitgetrokken.

Of Saartje de hond niet onfatsoenlijk hard geblaft heeft.

In ons huis is Kika conciërge. De kinderen gunnen haar schouderophalend haar rol, omdat ze lief zijn. En ik gun haar haar rol, omdat ze verder weinig rollen heeft.

Het is ‘armoeiig’ om geen rol te hebben. Dus het etiket ‘goeie tante’, pakte ze ooit gretig aan. Nu ze niet langer flesjes kan geven, of zaken uit peutermonden kan verwijderen die er niet thuis horen, is ze overgestapt op de rol van conciërge. Benadrukt hem zelfs door, als ik het huis uit ga, twee veiligheidsvestjes, een werkriem en een hoofdlampje aan te trekken. Ze verzamelt alle zaklampen, mobiele apparaten en sleutelbossen in huis en gaat daarmee aan de keukentafel zitten. Al haar verzamelde schatten keurig op onderwerp en in rijtjes voor haar uitgestald, als een bevestiging van haar functie.

Kika houdt de wacht.

Ineens trekt ze mijn aandacht, wat ze meestal op een vrij botte manier doet. Dwars door mijn gesprek met mijn zusje, komt ze voor me staan. Ze zoekt naar de juiste woorden en ineens gaat haar wijsvinger triomfantelijk omhoog: ze weet het weer.

‘Ik. Wou. Zéggen. Heb je. Gemíst’.

Eén voor eén stoot ze de woorden er met een flinke zucht uit. Woorden die zo onnatuurlijk voelen, moeten een duw krijgen voor ze je mond uit rollen.

Mijn zusje en ik kijken elkaar verbaasd aan en voor ik het weet rollen de tranen over mijn wangen. Waardoor Kika, grote logge onhandige Kika, ineens in mijn armen ligt. En ik in de hare, als de jongere zus dat ik eigenlijk ben. Voor het eerst in tien jaar ben ik belangrijk genoeg voor haar om haar luidruchtige gepraat te onderbreken. En dan nog wel voor zoiets vreemds als ‘je gevoel uitspreken’.


Woorden die onnatuurlijk voelen, moeten een duw krijgen voor ze je mond uit rollen 

Misschien is het maar goed, dat ik het feit dat ze mijn zus is, maar niet naar de tweede plaats gedrongen krijg. Is het niet zo erg, dat ik soms moeite heb te accepteren dat ze me nooit térug-ziet. Dat ze nooit “dat heb ik ook met jou” zegt.

Controle is Kika’s houvast in een chaotische wereld. Mijn houvast is familie.

En vandaag was daar één van die zeldzame momenten, dat beide lijntjes aan elkaar geknoopt werden.

Tirza van Schie vormt een huishouden met haar man, vier kinderen en haar tien jaar oudere, maar verstandelijk eeuwig zevenjarige zus. Ze publiceert versjes en blogjes op lentezoet.nl en heeft nu ook haar echte versjesboek in de winkels/onze webwinkel liggen!

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Krijg jij genoeg vitamine D in de winter?

Krijg jij genoeg vitamine D in de winter?

De dagen worden korter en de wind neemt stevig toe. De herfst en winter schreeuwen om warme chocolademelk met een dekentje op de bank. Natuurlijk neem je je kinderen ook heus naar buiten. Soms. Maar als ze dan buiten zijn, maken ze dan eigenlijk nog wel genoeg...

Column: Opruimen als acceptatie van je leven

Column: Opruimen als acceptatie van je leven

Toen mijn man overleed, sliep ons kind nog bij ons op de kamer, in een co-sleeper. De babykamer was deels af, maar verder kwam dat wel als hij op zijn eigen kamer zou slapen. Van uitstel komt afstel, zeker in deze situatie, en eerlijk gezegd heeft het me heel lang ook...

Column: Het geluid van jammerende kinderen

Column: Het geluid van jammerende kinderen

Soms lukt iets niet meteen. Dat hoort bij het leven. Grote mensen zijn hier meestal aan gewend. Maar voor kleine mensen kan dit absoluut onacceptabel zijn. Tot zo ver nog niets aan de hand, hartstikke oké. Het heeft simpelweg met de ontwikkeling van hun brein te...

Borstvoeding is meer dan moedermelk

Borstvoeding is meer dan moedermelk

'Mag ik de borst?', vraagt mijn peuter met een zoet gezichtje. Drinken doet hij al een poosje niet meer, maar goede herinneringen heeft hij zeker, want de borst is onverminderd populair. Borsten zijn handig, want er zit melk in. Melk tjokvol met alles wat precies jouw...

Kinderboekentips van Kiind aan Sinterklaas!

Kinderboekentips van Kiind aan Sinterklaas!

Er worden veel mooie kinderboeken gemaakt, maar eigenlijk ook best veel stomme. De redactie van Kiind vindt tussen de bomen het bos voor je.  Marije kiest 'Een boek' van Hervé Tullet. 'Een fantastisch interactief boek met simpele handelingen. Een magisch boek wat...

Column: Verhuizen

Column: Verhuizen

'Ik wil helemaal niet naar een ander huis. Helemaal niet', moppert mijn driejarige zoon. 'Eén mama moet hier blijven met mij.' Voor hem hoeft het niet, de verhuizing, en dat snap ik best. Hij is erg gesteld op zijn vertrouwde omgeving. Ons huis met het groene hek,...

DOWNLOAD GRATIS EBOOK

Lees 'Zo bereid je je voor op je baby'. Je ontvangt meteen onze zinnige nieuwsbrief (waarvoor je je uiteraard op ieder moment kunt uitschrijven)

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0