Column: Er was eens een kinderloze metalchick…

door Anita Borst

“Weet je, ik was er gewoon aan toe dat mijn leven niet langer om mezelf draaide,” hoorde ik me met een paar biertjes teveel achter de kiezen orakelen tegen de jongen die er niets van begreep dat ik mijn financiële onafhankelijkheid had opgegeven om voor mijn kind te zorgen.

“En je gaat dus nooit meer naar concerten?”
“Zelden. Nou ja, ik ben hier, nu. Maar als ik vier keer per jaar bandjes ga kijken is het veel.”
“En ga je nog wel eens uit eten of naar de film met je man?”
“Oh, we gaan nog wel eens uit eten, maar dan gaat de kleine mee. En films kijken we wel thuis, als onze zoon slaapt.”

Mijn gesprekspartner was geschokt. Begrijpelijk. Er wordt in de media vaak genoeg over het ouderschap gesproken. Bekende en Bekend-achtige Nederlanders die een kind hebben gekregen worden in kranten en tijdschriften uitgebreid aan de tand gevoeld over hun nieuwe leven. En allemaal vertellen ze hoe noodzakelijk ze het vinden om tijd te maken voor zichzelf en hun partner. Er wordt uit eten gegaan, gedanst en gedronken alsof er geen baby op ze wacht. De boodschap: Ik ben nog precies dezelfde als vroeger. Er is niets veranderd.

Ik zal eerlijk zijn. Voordat mijn leven op z’n kop werd gezet door een mensje van net drieënhalf kilo dacht ik ook dat het de bedoeling was om moeder te worden en daarnaast te blijven wie ik was. Nou ja, binnen de grenzen van het redelijke. Last-minute naar een concert om vervolgens bij een vriendin op de bank te blijven slapen was misschien niet meer aan de orde, maar het leek me niet onmogelijk om ook als thuisblijfmoeder gewoon te blijven rocken en rollen.


Geen idee hoe al die televisiedames het voor elkaar krijgen om twee maanden na de bevalling alweer gefocust te zijn op etentjes en borrels.

Maar ik had buiten mijn hormonen gerekend. Geen idee hoe al die televisiedames het voor elkaar krijgen om twee maanden na de bevalling alweer gefocust te zijn op etentjes en borrels. Ik was het eerste jáár volkomen gelukkig met het piepkleine coconnetje waarin mijn zoon en ik symbiotisch zaten te wezen. En toen mijn ogen langzaam maar zeker weer opengingen voor de buitenwereld merkte ik dat het leven ineens niet meer draaide om wat ík wilde. Concerten? Mij te luidruchtig, en veel te laat. Uit eten met mijn man? En wie past er dan op de baby? Borrelen? Ja doei! Opstaan is moeilijk genoeg zónder alcohol in mijn donder.

Ik was veranderd. Compleet, totaal veranderd. Ik zag er precies zo uit als vroeger, maar van binnen was ik een moeder geworden. En de gedachte dat ik een kind in mijn leven kon verwelkomen én kon blijven wie ik was, bleek een reusachtige misvatting. Ze hadden tegen me gelogen, al die Bekende en Bekend-achtige Nederlanders.

Ik heb er vrede mee hoor, dat alles nu anders is. Ik verlang niet meer terug naar mijn kinderloze dagen. Mijn man is als papa nog drie keer zo leuk geworden. En ik? Ach, ik geloof dat ik er serieus wel aan toe was dat mijn leven niet langer om mezelf draaide.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Spelen in de slaapkamer (als de kinderen slapen)

Spelen in de slaapkamer (als de kinderen slapen)

Hoe is je liefdesleven? Tja, tijdens de tropenjaren schuif je intimiteit zo makkelijk opzij, het lijkt een lage prioriteit te hebben. Dutjes, voedingen en verschoningen gaan voor. ‘Het komt later wel’, zeggen we tegen elkaar, maar je seksleven weer opbouwen nadat je...

Het is goed zo. Over een onvervulde secundaire kinderwens

Het is goed zo. Over een onvervulde secundaire kinderwens

Dit is een voorpublicatie uit het boek Het is goed zo van Relinde Graaff: een roman over hokjesdenken en een onvervulde secundaire kinderwens. ‘Konden wij nog maar zo naar de wereld kijken. Zo onbevooroordeeld, vol verwondering.’ Ik neem een slok van mijn wijn om de...

Relax en leg je eigen lat lager!

Relax en leg je eigen lat lager!

Een kind én je huis én jezelf op orde? Vergeet het maar. Hoeft ook niet! Omarm je nieuwe imperfecte zelf. Je bent zo al goed genoeg. Het ouderschap is meestal best een rommeltje ‘Sinds ik moeder ben, kom ik nooit meer aan stofzuigen toe!’ Met een treurig gezicht zat...

Column: Alle dagen feest

Column: Alle dagen feest

Het is weer zo laat. Ik zit weer huilend op de bank met een koud geworden kop thee naast me. Ik verwijt mijn lief weer dat hij er nooit voor me is, dat hij het lekker makkelijk heeft met zijn baan buiten de deur terwijl mijn bestaan een eindeloos sloven is, altijd ten...

Van stel naar gezin

Van stel naar gezin

Jullie waren een twee-eenheid. Dankzij de liefde voor elkaar hebben jullie nu een of meerdere kinderen. Een mooi citaat vind ik: “Het enige wat meer wordt als je het deelt is liefde”. Waarschijnlijk is jullie relatie na de komst van de kinderen hechter geworden, maar...

Wil je een bloeiende relatie? Stap uit je comfort-zone

Wil je een bloeiende relatie? Stap uit je comfort-zone

'Kijk,' zeg ik, terwijl ik de opengeslagen krant naar Wendy toeschuif. 'Het beste voor je relatie is samen iets gaan doen wat nieuw is voor jullie allebei en in ieder geval een beetje buiten je comfort-zone ligt.' In de krant staat een interview met een Amerikaanse...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de gezellige Kiindnieuwsbrief vol inspiratie.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0