Als Melvin (9) hoort dat zijn leeftijdsgenootjes in Nepal alles zijn kwijtgeraakt door de aardbeving, bedenkt hij het prachtige plan: hij wil knuffels uitdelen in de getroffen gebieden. Na maanden van voorbereiding vertrekken ze met 350 knuffels in hun koffers naar Nepal.
Melvin: Op het Jeugdjournaal zie ik hoe het een jaar na de aardbeving in Nepal met het land gaat. Veel kinderen zijn alles kwijtgeraakt. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn als ik mijn favoriete knuffel verlies. Daar zou ik nooit aan kunnen wennen. Het lijkt me een goed idee om nieuwe knuffels te maken voor de kinderen die hun eigen knuffel zijn kwijt geraakt. Ik maak een tekening van hoe de knuffel er uit moet komen te zien en een vriendin van mama helpt ons met het maken van een patroon.
Lees meer over Melvin en zijn knuffels in het hippieherfstnummer.
Moeder Isabel: Aan iedereen die het wil horen, vertelt Melvin over zijn plannen. Al snel zijn er tientallen mensen aan het naaien en stromen de zelfgemaakte knuffels bij ons binnen. We besluiten met z’n drieën naar Nepal te reizen, zodat Melvin de knuffels zelf uit kan delen.
Blije kindergezichten
Isabel: Op de eerste dag van de herfstvakantie vertrekken we met de knuffels naar de hoofdstad Kathmandu.
Melvin: In het Tiom-Laura Home zit ik in het midden van een grote kring kinderen. Toch wel een beetje spannend nu het na al die maanden van voorbereiden zover is. Volgens mij vinden de kinderen het ook wel een beetje vreemd, zo’n jongen uit Nederland die knuffels komt uitdelen. Ik pak de eerste knuffel uit de zak en kijk de kring rond. Ik geef hem aan Aashish, een jongen waar ik eerder vandaag al mee heb gespeeld. Sommige kinderen reageren verlegen, anderen laten meteen zien hoe blij ze zijn. Als iedereen een knuffel heeft, gaan we dansen en spelen we buiten.
Wandeltocht
Isabel: Het is tijd voor onze vijfdaagse wandeltocht langs afgelegen bergdorpen. Voordat we vertrekken, passen we de vooraf uitgestippelde route aan. We horen van onze gids dat veel dorpen niet meer worden opgebouwd en de inwoners naar de hoofdstad zijn getrokken. Als we richting onze eerste stop lopen, zien we gelukkig dat er op andere plekken wel volop wordt gebouwd. We bezoeken een school, waar we de knuffels uitdelen die Melvin samen met zijn klasgenootjes heeft gemaakt. Als we later die dag door de omgeving wandelen, kan Melvin nog meer knuffels uitdelen. Ook zien we kinderen die onderweg zijn van school naar huis en in de berm met hun nieuwe knuffels spelen. Als we dichterbij komen, pakken ze de knuffels snel weer in. Onze gids legt uit dat het onbeleefd is om met een cadeau te spelen als de gever in de buurt is.
Tussen twee bergdorpen geeft Melvin een knuffel aan een meisje dat we tegenkomen. Als we nog even achterom kijken, zien we hoe ze bijna ontploft van blijdschap. Haar enthousiasme alarmeert haar oudere zus, die vanuit de geitenweide aan komt lopen om te zien wat er aan de hand is. Melvin rent terug en maakt ook haar blij met een mooi exemplaar.
Melvin: Tijdens de wandelingen zie ik veel scheuren in de grond en huizen die kapot zijn gegaan door de aardbeving. Het wandelen met onze gids Kami is erg gezellig. Hij maakt grapjes en laat me de mooie natuur zien. Als ik kinderen tegenkom, pak ik de tas tevoorschijn en deel ik een paar knuffels uit. Soms roepen ze heel hard door de vallei dat hun vriendjes ook moeten komen. Dan komen er zomaar van alle kanten allemaal kinderen op ons afgerend, die ook wel zo’n mooie knuffel willen.
Nieuwe reisplannen
Melvin: Als ik terugkom uit Nepal, begin ik met het inzamelen van knuffels voor kinderen in Syrië. Papa vindt het te gevaarlijk om de knuffels zelf uit te delen, dus versturen we alle knuffels en andere spullen met een container naar Syrië. Nu zijn we bezig met een nieuw project voor kinderen in Indonesië. We hebben een knuffelnaaiwedstrijd georganiseerd en het geld dat we daarmee ophalen breng ik volgend jaar samen met papa en mama naar Indonesië. Er zijn nog zoveel andere kinderen die een knuffel kunnen gebruiken!
Opvoeden met hart voor anderen
Isabel: Ik zeg vaak wel een paar keer per dag dat Melvin zijn hart moet volgen. Als ik er morgen niet meer ben, wil ik dat hij zich dat herinnert. Dat hij weet dat het belangrijkste goed is te luisteren naar je eigen hart en je eigen pad uit te stippelen. Als ouders geven we daarom ook alle ruimte aan Melvins bewogenheid met de wereld om hem heen. Zo kijken we elke avond met elkaar naar het Jeugdjournaal en praten we met elkaar door over wat we hebben gezien. Melvin is gevoelig en trekt zich snel dingen aan.
In de periode dat we onze reis naar Nepal voorbereidden, heb ik geregeld getwijfeld. We wilden Melvin laten ervaren dat als je ergens vol voor gaat, je veel kunt bereiken, ook als je nog maar acht jaar bent. Maar naarmate de maanden verstreken, merkten we wel dat het veel energie en tijd kostte. Het blijft zoeken naar een goede balans tussen onbezorgd kind zijn en iets goeds doen voor mensen om hem heen. Als ik dan ook aangeef dat het na het Indonesiëproject tijd is om wat rustiger aan te gaan doen, zegt Melvin: ‘Voor even dan, mam. Daarna ga ik gewoon weer door, ik heb nog zoveel plannen!’
Op Peace by Melvin kun je meer lezen over alle projecten en op Facebook plaatsen Melvin en zijn ouders geregeld updates. Melvin stond ook op het Kiindfestival. In het Hippie-herfstnummer vertellen Melvin en zijn moeder meer over de reis naar Nepal.
Verder lezen
Het hedendaagse heldenboek, Rachel van der Pol
Everyday blessings, the inner work of mindful parenting, Myla & Jon Kabat-Zinn
Coverbeeld: Isabel Erkemeij
