Je staat op het schoolplein te wachten en zodra je kind de school uit komt lopen zie je het al. Er klopt iets niet. Je kind straalt meer dan normaal en heeft een grote tas, schrift en iets harigs tussen zijn kleine armpjes geklemd. Je moet er aan geloven, dit weekend slaapt hij bij jou. Dat monster van pluche.
Bijna iedere ouder met schoolgaand kinderen wordt er een keer mee geconfronteerd: De Logeerbeer. Of -kat, -koe, -cavia. Het is een groots ding. Het is echt niet zo dat je het stinkende pluizige beest, zijn tas vol rotzooi en het bijkomende schrift twee nachtjes in een hoek kunt wegmoffelen. In dat bijkomende schriftje kun je namelijk al zien dat er iets van je verwacht wordt. Er staan allemaal foto’s en verhalen in over de brave beer die gezellig mee-eet, -leest en -slaapt.
Sommige ouders pakken echt uit en nemen de beer mee naar de dierentuin om hem vervolgens doodleuk met een echte beer op de foto te zetten. Er zijn ook beren die mee mogen naar opa en oma en weer andere beren mogen mee naar het voetbal. Maar je zal zien dat de beren zich stuk voor stuk heel braaf gedragen. Natuurlijk lees je jouw kind alle in het schriftje opgeschreven avonturen vol liefde voor, maar na het zoveelste brave stukje merk je dat je inkakt en je kop er niet bij kan houden.
Je laat de beer ’s avonds uit het bed van je slapende kleuter kruipen
En dan besluit je dat het maar eens afgelopen moest zijn met dat zoetsappige gedoe en gaat aan het werk. Je laat de beer ’s avonds uit het bed van je slapende kleuter kruipen, de hele wc-rol leegtrekken en de wc versieren. Daarna ga je naar het keukenkastje en keil je een pak hagelslag over de vloer terwijl je dat stinkende pluizige pootje van het beest in een pot honing duwt. Je laat hem op de hond rijden en je laat hem de autosleutels in de koelkast verstoppen. Uiteraard maak je er een hele fotoreportage van die je in dat schriftje plakt. Bij de foto’s schrijf je dat dit de eerste EN de laatste keer was dat die beer mee naar huis kwam.
Zodra je kind de beer dan weer heeft afgegeven bij de leerkracht kun je trots zijn op jezelf. Jekunt er donder op zeggen dat hij niet meer terug komt. Maar niet alleen dat. Je mag er ook vanuit gaan dat zijn volgende slachtoffer tijdens het voorlezen van het schriftje even wakker geschud wordt en weer volledig bij de les is na het lezen van de verschrikkelijke escapades van de beer bij jou thuis. Wie weet brengt het de ouder op ideeën en krijgen die logeerberen nog leukere streken en zijn de schriftjes stukken minder saai en zepig.
En als dát zo is, dán mag hij hier nog wel een keer komen.
