Het is stralend weer en de luiers zijn op.
Mijn zoon is in januari twee geworden dus het is wel eens tijd om het zonder te proberen.
Beide dochters hielden het snel droog, maar ik heb wel eens horen zeggen dat ik met een jongen veel en veel meer moeite zou gaan krijgen. Tijd om de proef op de som te nemen. Ik zeg tegen hem: ‘Vandaag krijg je geen luier meer aan, want die zijn op. Je gaat vanaf nu op het potje.’
‘Oké mama,’ zegt hij vrolijk terug. En terwijl hij in de tuin bezig is om kikkervisjes uit het vijvertje te vissen plast hij langs zijn been omlaag.
‘O nee mama, ik ben nat!’. Ik zeg dat het niet uit maakt en zet het potje naast hem neer.
‘Volgende keer hierop, oké?’ ‘Ja da’s goed,’ roept hij weer vrolijk.
Hij gaat verder met zijn ietwat dieronvriendelijke spel in de vijver. Gelukkig is hij net zo snel als zijn vader en krijgt hij de visjes niet te pakken. Na een tijdje komt hij aan rennen.
‘Mama! Er komt een plasje aan!’ En net voor hij door heeft dat het potje nog bij het vijvertje staat plast hij weer langs zijn been om laag. ‘Pottedomme, nu ben ik weer nat!’, roept hij verontwaardigd. ‘Ja joehoe! Ik had je potje toch bij de vijver neergezet?’ zeg ik.
Iets later gaat hij erop zitten en warempel, hij plast op het potje (en nog een grote plas ook!).
‘Das mooi,’ zeg ik tegen hem, ‘Die mag je door de wc heen spoelen’.
Hij pakt het potje op een loopt zo trots als een pauw naar binnen, zijn plas klotst tegen zijn shirt en op de grond en eenmaal bij de wc gekomen gooit hij het beetje plas dat er nog in zit over de bril heen.
Hij klimt op de natte bril en trekt door. ’Zo die is weg.’
We spoelen het potje om (ik maak de wc schoon) en daarna ga ik koken. Hij speelt in de zandbak en haalt een ei uit het kippenhok dat hij uiteraard op de grond laat vallen. Aan zijn loopje zie ik dat hij moet poepen en inderdaad, hij vraagt om een luier.
Ik zeg dat ik deze niet meer heb en dat ze op zijn. ‘Zullen we op het potje gaan?’ vraag ik.
Hij wil wel maar hij durft niet zo goed. Hij gaat erop, en er weer af, en er weer op… Zo duurt het een tijdje. Ik vraag of ik zijn hand vast moet houden. ‘Ja, doe maar even mama’.
En dan poept hij… ‘Jaaaaaaa! Het is gelukt! Ik ga hem doorspoelen mama!’ Hij pakt zijn potje op en rent naar de wc, ik ren hem snel achterna met de klotsende plas nog op mijn netvlies. Gelukkig is het een plakdrol en blijft hij lekker zitten waar hij zit. Hij draait het potje om en gooit zijn plakdrol in de wc (de helft dan).
De dag erna kopen we samen onderbroeken. Hij kiest hele lelijke ruitjes uit. Maar ach!
En het gaat góed. Alles gaat in het potje (op een plasje na, maar ik was iets te lang onderweg met boodschappen doen).
Dag drie is hij aan een nieuwe uitdaging toe: hij gaat zelf naar de wc. ‘Ik hoef niet meer op het potje hoor mama, ik kan wel op de wc.’ En ja, de derde dag zit hij op de toilet. Ik ben een echte dikke vette mazzelkont!
Omdat hij snel zindelijk is? Dat ook, maar vooral omdat ik eindelijk een man in huis heb die gaat zitten!
