Mijn natuurlijk-ouderschapsbubbel

Motorrijders

Ik herkende gelijkgestemden meteen, en we groetten elkaar zoals motorrijders dat doen.

Vrijdenkende andere moeders, die nog niet zo ver waren, vroegen of dat niet ingewikkeld was, zo’n draagdoekdinges? Of ze verkondigden dat hun baby er nooit in gewild had. Wie ervoor open stond, kreeg een lezing over huidhonger, ergonomie en draaglingen. Wie er niet voor open stond trouwens ook. Ik heb nogal de neiging om door te slaan in mijn enthousiasme. Ben een fanatiekeling. In mijn werk, in de liefde, maar vooral in het moederschap.

Ik heb de neiging om door te slaan in mijn enthousiasme

Andersdenkenden

Nee, niet iedereen had zin om te luisteren naar mijn voordrachten. Een vriendin die haar kind met alle liefde per kinderwagen vooruit duwde en de fles gaf, vond bij mij – hoe zeg je dat netjes? – geen aansluiting meer. Achteraf best jammer. Maar ik had toen inderdaad geen ruimte voor andersdenkenden. Totaal geabsorbeerd door mijn kind en alles wat ik over natuurlijk ouderschap leerde. Ik pleitte voor tolerantie voor mijn visie, maar niet andersom. Oeps. We namen afscheid van elkaar.

Gepredik

Ondertussen zag ik tot mijn grote genoegen steeds meer moeders met baby’s aan hun borst en draagdoeken op hun buik. Zo veel, dat ik bij de geboorte van kind twee, vijf jaar geleden, al lang niet alle dragende moeders bij naam kende. En bij kind drie, tweeënhalf jaar terug, keken ze me een beetje gek aan als ik ze groette op straat. ‘Heb ik wat van je aan ofzo?’

Mijn vriendinnengroep herstructureerde zich. Hele goede vriendinnen zagen mijn enthousiasme en waren zo wijs om naar mijn gepredik te luisteren en er hun voordeel mee te doen. Ze kenden mij en mijn fanatisme en besloten blijkbaar dat er misschien wel iets in zat (wat eerlijk gezegd toch wel waar is). En ik gaf ze een draagdoek als kraamcadeau, dus knoopten ze braaf hun baby op hun buik.

De norm

Daarbij sloot ik een hoop nieuwe vriendschappen. Met lieve altootjes. Nou ja, alto? Inmiddels leek het wel alsof legerkisten en een hanenkam de norm waren geworden. Er was niets opzienbarends meer aan. Ik betrapte mezelf er zelfs steeds vaker op dat ik twee keer moest kijken als ik moeders zag die het anders deden. Niet omdat ik ze stom vond of omdat ik dacht dat ze niet genoeg van hun kinderen hielden, maar omdat ik simpelweg niet meer gewend was aan flessen en rijdende maxi cosi’s. Althans, niet in mijn wereld. Ik vroeg ze: is dat nu niet ingewikkeld, zo’n kinderwagendinges? En ik verkondigde dat mijn baby er nooit in gewild had, wat waar was.

Vervolgens keerden we weer allebei terug in onze eigen wereld. En dat was prima.

Blijf jij als ouder ook lekker spelen?

‘Heb je eenmaal kinderen, dan is het voorbij met het speelse leven.’ Welnee! Het Kiind-spreekwoord ‘huttenbouwen is ook opvoeden’ blijft eeuwig van kracht. (We maakten er verdikkie een hele cursus over - spelen is een serieuze zaak voor Kiind.) Laat spel en...

Ouders én lovers zijn

Veronne en Fleur van Bureau Liefhebbers waren te gast in onze Kiindspeeltuin! De zussen geloven in de kracht van échte verbinding; tussen partners, binnen gezinnen en met jezelf. Ze doorbreken taboes over seks in lange relaties. Over het gevoel dat je elkaar kwijt...

De slaapkamers van samenslapers: Co-sleeping in beeld

De slaapkamer: daar moeten we het nodig over hebben. Want samen slapen, we schrijven er vaker over. Omdat we het de meest natuurlijk en dus logische manier van slapen vinden. Omdat het zo praktisch is in combinatie met nachtvoedingen. Maar de meubelmarkt speelt...

Boos op je kind? Je bent niet alleen

Een paar edities geleden schreef ik een column voor Kiind over mijn innerlijke boze heks. Over mijn eigen donkere kanten en hoe mijn kinderen die feilloos aan het licht brachten. Dat ik uit woede fantaseerde over gemene dingen. Niet over ‘achter het behang plakken’,...

Praten over verlies

Achter elk gemis zit liefde. En elk verlies biedt de kans tot verbinding. Met jezelf, je kinderen, en anderen om je heen. Dat is, in een notendop, de boodschap van rouwdoula Laurina Cerredo, alias @doulalau. Zij ondersteunt (aanstaande) ouders bij medisch ingewikkelde...

Ik sta de hele dag aan

Mijn oren tuterden van het ge-mama-mama-mama. Arme oren. Arme ik. Bij wijze van experiment (en misschien ook wel om bewijs te verzamelen dat het echt de spuigaten uitliep) besloot ik het aantal keer ‘Mama!’ op een dag te turven. Je weet wel, met streepjes op een...