Mijn natuurlijk-ouderschapsbubbel

Motorrijders

Ik herkende gelijkgestemden meteen, en we groetten elkaar zoals motorrijders dat doen.

Vrijdenkende andere moeders, die nog niet zo ver waren, vroegen of dat niet ingewikkeld was, zo’n draagdoekdinges? Of ze verkondigden dat hun baby er nooit in gewild had. Wie ervoor open stond, kreeg een lezing over huidhonger, ergonomie en draaglingen. Wie er niet voor open stond trouwens ook. Ik heb nogal de neiging om door te slaan in mijn enthousiasme. Ben een fanatiekeling. In mijn werk, in de liefde, maar vooral in het moederschap.

Ik heb de neiging om door te slaan in mijn enthousiasme

Andersdenkenden

Nee, niet iedereen had zin om te luisteren naar mijn voordrachten. Een vriendin die haar kind met alle liefde per kinderwagen vooruit duwde en de fles gaf, vond bij mij – hoe zeg je dat netjes? – geen aansluiting meer. Achteraf best jammer. Maar ik had toen inderdaad geen ruimte voor andersdenkenden. Totaal geabsorbeerd door mijn kind en alles wat ik over natuurlijk ouderschap leerde. Ik pleitte voor tolerantie voor mijn visie, maar niet andersom. Oeps. We namen afscheid van elkaar.

Gepredik

Ondertussen zag ik tot mijn grote genoegen steeds meer moeders met baby’s aan hun borst en draagdoeken op hun buik. Zo veel, dat ik bij de geboorte van kind twee, vijf jaar geleden, al lang niet alle dragende moeders bij naam kende. En bij kind drie, tweeënhalf jaar terug, keken ze me een beetje gek aan als ik ze groette op straat. ‘Heb ik wat van je aan ofzo?’

Mijn vriendinnengroep herstructureerde zich. Hele goede vriendinnen zagen mijn enthousiasme en waren zo wijs om naar mijn gepredik te luisteren en er hun voordeel mee te doen. Ze kenden mij en mijn fanatisme en besloten blijkbaar dat er misschien wel iets in zat (wat eerlijk gezegd toch wel waar is). En ik gaf ze een draagdoek als kraamcadeau, dus knoopten ze braaf hun baby op hun buik.

De norm

Daarbij sloot ik een hoop nieuwe vriendschappen. Met lieve altootjes. Nou ja, alto? Inmiddels leek het wel alsof legerkisten en een hanenkam de norm waren geworden. Er was niets opzienbarends meer aan. Ik betrapte mezelf er zelfs steeds vaker op dat ik twee keer moest kijken als ik moeders zag die het anders deden. Niet omdat ik ze stom vond of omdat ik dacht dat ze niet genoeg van hun kinderen hielden, maar omdat ik simpelweg niet meer gewend was aan flessen en rijdende maxi cosi’s. Althans, niet in mijn wereld. Ik vroeg ze: is dat nu niet ingewikkeld, zo’n kinderwagendinges? En ik verkondigde dat mijn baby er nooit in gewild had, wat waar was.

Vervolgens keerden we weer allebei terug in onze eigen wereld. En dat was prima.

Relatiecrisis? Je partner als spiegel

Hoe blijft je relatie overeind staan als je samen een moeilijke tijd doormaakt? Juist in een jong gezin staat je relatie vaak onder druk, en is het een hele klus om tijd en aandacht te vinden om elkaar te blijven zien. We spreken Timo, die op het punt stond te...

Authentieke Italiaanse recepten

Wanneer je deze overheerlijke traditionele Italiaanse gerechten klaarmaakt, lijkt Italië ineens heel dichtbij! Insalata caprese (tomatensalade met mozzarella en basilicum)2 bollen buffelmozarella (2 x 150 g), in stukjes gescheurd1 kg van de lekkerste...

Feminisme tot aan de wieg

Feminisme tot aan de wieg De achternaam van je kind als stap richting gelijkwaardigheid. In dit artikel schijnt gastschrijver Inonge van Twillert haar licht erop. Stel, je achternaam is Braaksma, of Klitsie, of Bil. En je wordt binnenkort voor het eerst moeder. Of, je...

Kinderen op de eerste plaats?

Zodra je moeder wordt, gebeurt er iets geks. Iets wat je verstandelijk wel wist, maar wat je nooit eerder zó hebt ervaren. Dat kleine wezentje dat je nog nauwelijks kent, duwt alle prioriteiten weg die je in je oude leven had. Je dacht jezelf te kennen. Je dacht...

Moederschap doe je er niet even bij, dus kalm aan

Dit stuk had ik al veel eerder willen schrijven. Maar de tijd nemen om je gedachten op een rijtje te zetten is nogal lastig met drie tot zeven kinderen tussen de zeven en vijftien jaar thuis die ook nog eens geacht worden schoolwerk te doen. ‘Speelt iedereen nu een...

Je geniet meer van je kraamtijd als je het samen doet

‘Geniet ervan!’ Hoe vaak heb ik dat gehoord in de kraamtijd? Vriendinnen net zo goed als wildvreemden op straat wensten me dat ik met volle teugen genoot van dat kleine wondertje. En dat deed ik ook, heus. Tussen de vele voedingen, gebroken nachten, en alle...