Column: Nog één keer samen slapen

door Jeroen de Jong
jeroen de jong

‘Papa, mag ik vanavond bij jou in bed slapen?’ Roos kijkt me vragend aan. Wendy is een nachtje weg en dat betekent dat er een plek vrij is in ons tweepersoonsbed. En die moet opgevuld worden natuurlijk.

Anderhalf jaar geleden stond ik op nieuwjaarsdag niet alleen de kerstboom op te stoken in de tuin, maar ook de restanten van ons oude, trouwe familiebed. De kinderen waren inmiddels alle drie vertrokken naar hun eigen kamer en ik wilde wel weer in een gewoon bed slapen. Op mezelf. Aan dertien jaar samen slapen in een bed van drieëneenhalve meter breed kwam een ritueel einde met metershoge vlammen van kurkdroog vurenhout.

En dat was even wennen. Het was heerlijk om gewoon samen met Wendy een bed te delen en in het weekend niet om zeven uur wakker gemaakt te worden. Maar ook stil. En ergens miste ik die knieën en ellebogen in mijn rug wel. Ik heb altijd geloofd dat kinderen op hun eigen moment in hun eigen bed zouden gaan slapen. Ruim voor hun zestiende. En dat pakte goed uit. Roos was pas zeven toen ze naar haar eigen kamer verhuisde. De vrijheid kwam vroeg. Iets te vroeg voor mij misschien.

Aan dertien jaar samen slapen in een bed van drieëneenhalve meter breed kwam een ritueel einde

‘Natuurlijk mag je bij mij in bed slapen’, zeg ik. Roos lacht. Maar Noek kijkt somber. ‘Dat wilde ik ook’, zegt hij. ‘Maar dan kom jij er toch ook bij.’ En zo gaat het. Om elf uur ‘s avonds wurm ik me in het donker tussen twee warme kinderlijven in. Want dat was de deal: papa moet in het midden. Noek wordt wakker als ik hem wat onhandig opzij schuif om toch in ieder geval een halve meter ruimte te creëren voor mezelf. Maar dan lig ik goed. Dit voelt goed en vertrouwd. En ik val als een blok in slaap.

‘s Ochtends word ik stijf wakker. Met een knie van Roos in mijn rug en Noeks lange haar in mijn gezicht. Maar ook met een brede glimlach op mijn gezicht. Ik voel mijn kinderen wakker worden, ik zie hoe ze met hun ogen knipperen, ik geniet van het op een kluitje liggen. Dit was waarom ik ooit aan samen slapen ben begonnen. Misschien moeten we het weer vaker doen. Maar Noek helpt me uit die droom. Zuchtend wordt hij wakker. ‘Pfff, vanavond slaap ik weer in mijn eigen bed. Ik heb echt veel meer ruimte nodig.’

http://kiind.nl/article600/

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Adoptiemama worden: een hele reis

Adoptiemama worden: een hele reis

Laetitia uit België droomt van een kind adopteren, naast haar drie eigen kinderen. Lees het laatste deel van haar verhaal. Hoe haar verhaal begon, lees je hier. Net toen ik het diepst zat, kwam dan toch het verlossende telefoontje. Ik hoorde mijn telefoon rinkelen,...

Column: Van het eerste lachje naar de eerste okselhaar

Column: Van het eerste lachje naar de eerste okselhaar

Tien jaar geleden werd ze geboren. Het was een prachtig meisje met een stralend roze gezichtje. Niet toen ze er net uit kwam hoor, toen was ze verfrommeld en rood. En stralen was er ook niet bij, want ze krijste de hele boel bij elkaar. Maar goed, het meisje groeide...

Column: Knutselkind

Column: Knutselkind

Ik had gehoopt op een knutselkind. Zo’n joch dat met permanente verfvlekken onder zijn nagels en eeuwige restjes lijm in zijn haren een spoor van aandoenlijke kunstwerken achter zou laten. Hele dagen aan de keukentafel, hij met een doos vol waskrijt en honderd...

Column: Halsoverkop

Column: Halsoverkop

“Mam, ik wil graag met Sam afspreken!” Mijn zoon rent met blozende wangen op me af, zijn klasgenoot in zijn kielzog. “Oh, dat lijkt me heel gezellig. En wil je dan bij Sam spelen, of komt Sam bij ons?” “Sam bij ons!” “Vind jij dat ook een goed idee, Sam?” “Ja!” “En...

Column: Niet meer uitslapen, wel gezellig ontbijten

Column: Niet meer uitslapen, wel gezellig ontbijten

Eén van de beste gezinsbeslissingen van vorig jaar was om de kinderen in het weekend niet meer ’s ochtends televisie te laten kijken. De iPod Touch en Nintendo DS zijn dan ook taboe. Kortom, er mag in het weekend niet meer worden gebeeldschermd ’s ochtends. We waren...

Column: Klakkeloos

Column: Klakkeloos

Ik had me nog zo voorgenomen om vooral niet zo’n moeder te worden. Maar de laatste maanden betrap ik mezelf vaker dan me lief is op de verzuchting: “Och kind, als je toch eens één keer zou doen wat ik van je vroeg!” Als ik ein-de-lijk beide kinderen in min of meer...

0