Mijn grootmoeder is mijn grote voorbeeld: niet alleen is ze al bijna vijftig jaar gelukkig getrouwd, ook weet ze er elke dag extreem stylish uit te zien, vaak mèt hoed èn handschoenen maar altijd zonder stoffig oma imago. Je zou haar geen dag over 65 geven met haar kittige hakjes, zolang we met de taxi gaan, en jawel, met netpanty. Ze lijkt zo weggelopen uit de Vogue, als die kleding zou showen voor stijlvolle oudere dames.
Ze liet laatst vallen dat ze het voor vrouwen van mijn generatie maar wat moeilijk vond, voor haar was alles zo duidelijk. Toen ze zwanger werd stopte ze met werken en toen werd ze moeder, vier keer want goed katholiek. Heerlijk om niet te hoeven nadenken of dat wel de juiste keuze was. Ik stond met mijn feministisch geïndoctrineerde hoofd even op mijn achterste poten want voor al die keuzevrijheid is toch gevochten. Dat ik een hogere opleiding heb en een carriëre kan hebben naast mijn gezin is toch een groot goed!
Maar langzaam aan begon me te dagen dat ze ergens wel een punt had. Natuurlijk is het fantastisch dat we al die mogelijkheden hebben, maar omdat je tegenwoordig echt kiest voor een kind, zie ik om me heen dat het veel mensen bijzonder zwaar valt. Je hebt er toch na veel wikken en wegen en carrièreplanning voor gekozen om een kind te krijgen? Waarom is het dan niet superfabeltastisch elke dag? Ik heb daar zelf ook mee geworsteld. Wij zijn gewend dat het leven maakbaar is, daarvan moet je heel snel terugkomen als je kinderen krijgt. Die laten zich niet in een schema dwingen en dat moeten we ook niet willen. Je leven staat voor een behoorlijke periode vooral in het teken van het wurm. Dat kan moeilijk zijn als je hele leven in het teken heeft gestaan van jouw keuzes.
Ik wil iets van de trots van
de huisvrouw terug
Terug naar mijn grootmoeder. Nee ze vond het ook niet altijd makkelijk, vier kinderen dicht op elkaar gekregen, hard werken, druk huishouden en een half uur omlopen omdat de worst daar een duppie goedkoper is. Toch heeft ze nooit getwijfeld over haar keuzes, heeft ze nooit gedacht ‘had ik maar geen kinderen gekregen’. Die optie was er nu eenmaal niet dus ze maakte er het beste van. Nog een groot verschil: er werd niet op haar neergekeken omdat ze, ondanks haar opleiding en ervaring als basisschooljuf, thuis was met haar kinderen.
Dat is nu wel anders, als je er voor kiest om thuis te zijn met je kinderen moet je dat overal en altijd uitleggen. Mensen gaan er ongevraagd van uit dat je wel geen baan zult kunnen vinden of dat je het wel lekker vindt om van je man zijn geld te leven. Dat het een legitieme keuze is, komt bij de meeste mensen niet eens op. Je hebt tegenwoordig zoveel mogelijkheden, dat je die weggooit om thuis met de kinderen te zijn en een half uur om te fietsen omdat de worst bij die andere super in de aanbieding is, lijktonbegrijpelijk.
Er is nog iets wat het leven van mijn grootmoeder als huisvrouw positief beïnvloedde: ze was niet alleen. Haar hele straat bestond uit gezinnen met een huisvrouw. Dat maakte het huisvrouwenbestaan een stuk minder eenzaam dan het nu is. Even op de koffie, de kinderen even bij de buurvrouw laten zodat je met de jongste naar de dokter kan, niet meer dan normaal. Nu ben je als huisvrouw of -man in de minderheid, woon je in een straat die de hele dag leeg is en zijn er geen buren thuis. In ieder geval geen jonge mensen met kinderen.
Ik stel niet voor om terug te gaan naar die tijd. Ik ben blij met de mogelijkheden en kansen die ik heb gekregen. Toch wil ik iets van de trots van het huisvrouw-zijn terug. Dat mensen niet raar opkijken als je zegt dat je thuisblijfmoeder bent, beter nog dat je daar net zo goed respect voor krijgt als die hardwerkende carrièremama én die drukke parttime thuisblijf /parttime carrièremama. Dat het net zo goed normaal is.
Lana is freelance journalist en blogt over ‘Domestic Bliss’.
