Samen met een vriendin ging ik naar de try-out van de nieuwe Omdenkshow over het grootbrengen van kinderen. Net als jij waarschijnlijk, ben ik bekend met zijn boek ‘Lastige kinderen heb jij even geluk’.
Ik was daarom benieuwd naar dit theaterstuk. Want hoe maak je van iets wat net zo goed een lezing zou kunnen zijn een heel theaterstuk? Daar kwam ik al snel achter. Met behulp van acteur Dion Vincken wordt de lezing met cabaret en spetterende muziek gecombineerd tot theater. Waarbij Vincken een fantastische puber speelt met bijpassend gezucht en het bekende rollen met de ogen. Vincken betrekt het publiek met zijn prikkelende vragen. Gunster gebruikt voorbeelden uit zijn eigen ervaring als kind, ouder en docent en vult dit aan met leuke omdenkvragen die hij en zijn collega’s in de loop van de jaren hebben gekregen.
Dit zorgt voor ook veel herkenning in de zaal en naast gelach klinkt er daardoor een ‘aah’ toen duidelijk werd hoe onze goede opvoedbedoelingen soms overkomen op onze kinderen. Zelf moest ik het meest lachen om de jas die achteloos op de grond gegooid wordt en op een gegeven moment geen jas meer is maar meer een opgestoken middelvinger. Een onnadenkende kinderactie wordt een respectloos gebaar. Of tenminste zo kan dat voelen.
Gunster stelt tijdens de show dat we moeten stoppen met opvoeden. Gewoon niet doen! Opvoeden is volgens hem bezig zijn met iets voor later, maar dat komt dus later nog wel. Wees geen gids maar een sherpa is zijn adagium. Een ander belangrijk punt dat ik helemaal onderschrijf is de vraag: ligt het nu aan het kind of aan de ouder? Zijn onze verwachtingen wel realistisch? Projecteren we onze eigen verlangens op onze kinderen? Allemaal rake vragen die op een niet-invasieve manier aan bod komen.
Gunster stelt tijdens de show dat we moeten stoppen met opvoeden
De belangrijkste tip is: maak van een probleem een mogelijkheid door het creatief om te denken. Aan de hand van herkenbare voorbeelden worden verschillende omdenk-situaties geschetst. Want hoe doe je dat omdenken precies? Hier viel mij op hoe kinderen en hun behoeften nu eens centraal werden gezet, zonder dat ouders over hun eigen grenzen gaan. Want dat laatste is helemaal niet nodig stelt Gunster.
Kortom: een laagdrempelige en vooral leuke manier om je partner, (schoon)ouders of collega’s kennis te laten maken met een andere kijk op kinderen. Waarbij erkenning, autonomie en competentie centraal staan. Mensen die het boek ‘Lastige kinderen, heb jij even geluk’ hebben gelezen hebben vast gemerkt dat er overeenkomsten zijn met onvoorwaardelijk ouderschap. Dit zie je ook terug in de show. Wat ik als ouder belangrijk vind en waarom zag ik op een theatrale manier terug. Dus komt dat zien!
