De ouder is de deskundige

door Gastauteur

Ik heb het regelmatig gezien in mijn werk: ouders die worstelen met het gedrag van hun kind, soms jarenlang. Ik heb ouders gezien die alles uit de kast haalden om het gedrag van hun kind hanteerbaar te maken. Ik heb ouders gezien die daar uiteindelijk niet in slaagden.

Ik heb leerkrachten gezien die samen met de ouders hun stinkende best deden om meedoen in de klas voor een kind mogelijk te maken. Ik heb ouders gezien die in tranen terugkwamen van een gesprek bij de GGZ, met een diagnose, een behandelplan en een recept voor medicatie. Tranen van opluchting en tranen van verdriet. Ik heb ouders zien worstelen met de vraag of ze hun kind medicatie moesten geven.


Ik heb ouders zien worstelen met de vraag of ze hun kind medicatie moesten geven

Moeilijke keuze

Al deze ouders en al deze leerkrachten handelen met oprechte liefde en zorg voor het kind. Ze zien de moeilijkheden, maar ook de bijzondere talenten en eigenschappen van deze kinderen. Ze gaan tot het uiterste om een kind te helpen, steunen en begeleiden. En dan moeten ouders soms, aan het eind van de rit, een keuze maken die geen enkele ouder graag wil maken. Je kind en je gezin binnenstebuiten laten keren, advies krijgen van vreemden, wel of geen medicatie: het zijn geen beslissingen die door een ouder lichtvaardig worden genomen.

Statistieken zeggen niets over individuen

Ouders die via de media horen over onderzoek, kunnen voor hun eigen kind vaak weinig met de resultaten van dit onderzoek. “De meeste kinderen hebben baat bij door medicatie ondersteunde gedragstherapie.” Hoort hun kind bij die meeste kinderen, of juist bij de andere groep? “Tot nu toe zijn geen schadelijke langetermijneffecten van het gebruik van medicatie gebleken.” Tot nu toe? Maar wat als mijn kind het zijn of haar hele leven zal moeten slikken? “Een deel van de kinderen krijgt ten onrechte een etiket of label opgeplakt.” Heeft mijn kind wél terecht een label?

Kijken naar het kind

Wat ouders daarom dus doen, is heel goed kijken naar hun kind. Heel goed luisteren naar deskundigen. Heel veel lezen. Heel veel praten met familie en vrienden. Heel veel wikken en wegen, voors en tegens bekijken en weer heel goed naar hun kind kijken. Een ouder die dan uiteindelijk een beslissing heeft genomen -welke dat ook is!- verdient niets meer of minder dan respect en steun.

Respect en steun

Ik ga er vanuit dat ouders het beste voor hebben met hun kind. En ten aanzien van hun eigen kind zijn ouders de uiteindelijke deskundigen. Daarom horen ouders elkaar niet aan te vallen met betrekking tot de keuzes die zij maken in de opvoeding. Zij horen elkaar te steunen, ook wanneer
ze het niet met elkaars keuze eens zijn. Ja, ik maak me oprecht zorgen over het feit dat steeds meer kinderen medicatie ontvangen. Toch respecteer ik de ouders die er voor kiezen wel medicatie aan hun kind te geven. Zoals ik ook de ouders respecteer die er voor kiezen dit niet te doen. Want
uiteindelijk kennen zij hun kind het best. 

 

Anne Nicolai is schrijver. Haar interesse ligt bij kinderen: hoe ontwikkelen ze zich, hoe leren ze, wat is de rol van erfelijkheid en omgeving, wat kunnen (professionele) opvoeders in de praktijk met wetenschappelijke inzichten? Zij is oud-directeur kinderopvang en moeder en in die hoedanigheid net zo kwetsbaar en gevoelig als alle andere ouders. http://anne-nicolai.blogspot.nl

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Hoe kies je een basisschool?

Hoe kies je een basisschool?

Eens moet het toch gebeuren; het kiezen van een school voor je kind. Waar dat in een grote stad bij wijze van spreken voor de geboorte moet gebeuren, ligt landelijk gezien de leeftijd voor het inschrijven rond het derde jaar, afhankelijk van de populariteit van een...

Mismatch met school: een kind leert op zijn eigen manier

Mismatch met school: een kind leert op zijn eigen manier

Elk kind komt op de wereld met een aangeboren nieuwsgierigheid en drang om de wereld om zich heen te leren kennen. Het lijkt zo simpel. Laat je kind lekker z’n gang gaan, geef hier en daar de nodige support en het enthousiaste leren volgt vanzelf. Maar wat als het...

Zomervakantie, 6 weken vrijaf, júist als je dyslexie hebt

Zomervakantie, 6 weken vrijaf, júist als je dyslexie hebt

Stel:  je bent een kind en je hebt dyslexie. Iedereen om jou heen helpt jou om het makkelijker voor je te maken. Op school ondersteunen ze je door het geven van extra uitleg, je volgt een dyslexie-begeleidingstraject (elke week 50 minuten lezen met een dyslexiecoach)...

Column: Een gloednieuw boekje vol werkjes

Column: Een gloednieuw boekje vol werkjes

“Zul je goed je best doen met de cito?” hoor ik een moeder bij het afscheid nemen aan haar kind vragen. Ik kijk nog even om, zie het kind in kwestie ernstig ja knikken. Het jochie is vijf. Mijn vierjarige moet er ook aan. De kleutercito. Hij heeft er zin...

Leren als ontdekkingsreis of als verplichte afvinklijst?

Leren als ontdekkingsreis of als verplichte afvinklijst?

Leren doen we aan de lopende band. Groot en klein. Kinderen hebben een heleboel te leren. Ze zijn immers pas kortgeleden begonnen aan het leven. Wij weten al veel meer. In elk geval als het kennis en levenservaring betreft. Om kinderen het nodige bij te brengen, gaan...

Omgaan met geld: Financiële opvoeding

Omgaan met geld: Financiële opvoeding

Leren omgaan met geld is belangrijk. Het Nibud spreekt daarom van een financiële opvoeding. Hieronder valt niet alleen het leren omgaan met zakgeld, maar ook 'hoe spaar je ergens voor', 'wat is een kasboek en hoe hou je dat bij'? Het begint allemaal bij het geven van...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0