Een bevalling blijft toch spannend. Voor Femke Braas is het de derde keer. De eerste twee keer ervoer ze het als lange, pijnlijke bevallingen. Deze keer wil ze het anders! Geen paniek meer!
Midden in de nacht. Ik voel lichte weeën in mijn buik… Zal het nu dan toch eindelijk begonnen zijn? Of zijn dit weer van die stomme voorweeën? Heel af en toe dommel ik weg, maar liggen is niet meer lekker, dus ik ga naast het bed zitten in een stoel met een lekker warm kleed over me heen. Hans weet ervan, maar ik red het nu nog goed alleen, dus die slaapt lekker verder. De weeën worden steeds heftiger maar de tussen pauzes blijven vrij lang. Zo’n 5 tot 10 minuten.
Dit maakt me weer erg onzeker. Zal het weer zo’n lange bevalling worden? Moet ik de verloskundige bellen om me te strippen? Ik wil niet weer zon lange bevalling… Ik wil eigenlijk helemaal niet bevallen.. Ondanks dat ik het zwanger zijn nu heel zwaar vind en ik er klaar mee ben; ik wil niet bevallen!
Het is eng en pijnlijk. Maar het hoort erbij en ik herpak mezelf. Ik zet affirmaties op en probeer me te ontspannen. Hans gaat ’s morgens niet melken, wat fijn! Hij doet wat hij kan maar valt ook steeds weer in slaap. Om 6.30 bellen we toch maar de verloskundige en ze staat 7.00 op de stoep.
Vertrouwen in plaats van paniek
We besluiten inwendig onderzoek te doen zodat me dat geruststelling geeft dat het echt begonnen is. En ja hoor, ik hem 3 cm ontsluiting. Nu nog de twijfel, strippen of niet? Het zit aldoor in mijn hoofd, ik wil geen lange bevalling, maar strippen hoort niet bij Hypnobirthing. Ik moet vertrouwen hebben in mijn lichaam. Omdat de weeën nog goed te doen zijn besluiten we het twee uurtjes aan te kijken. Eva zet alvast alle spulletjes klaar en gaat weer naar huis. Twee uur later is ze weer bij ons.
Ik zit inmiddels in bad en de weeën zijn krachtiger geworden. Het lukt me om tijdens de weeën goed te ontspannen. Ik ben niet in een soort van trance en ben tussen de weeën door gewoon mezelf en goed aanspreekbaar. We besluiten opnieuw inwendig onderzoek te doen, ik wil graag weten hoe het ervoor staat omdat de weeën nog steeds niet heel snel achter elkaar komen en ik ergens wel hele lichte persdrang voel komen. Ik wil zeker weten dat ik kan persen en niet alles stuk duw.
Laatste fase
Eva kijkt en zegt niet hoeveel ontsluiting ik heb, maar zegt wel dat ze haar spullen gaat pakken. Ik schrik daar erg van, ik zag zo op tegen het laatste stukje, en dan staat het nu echt te gebeuren. Ik had ook niet verwacht dat ik al zo ver zou zijn, omdat ik nog niet in de paniek- en wanhoopfase zit, die ik in mijn andere twee bevallingen wel heb gehad. Bijna hyperventilatie was dat toen: niet weer weten waar je het moet zoeken enz. Dit heb ik nu allemaal niet. De hele ochtend staan de affirmaties aan, maar eigenlijk hoor ik die bijna niet. Ook nu ben ik tussen de weeën door goed aanspreekbaar en lukt het me tijdens de weeën weer in de ontspanning te schieten. Eva belt de kraamverzorgster Loes. Nog geen minuut later voel ik dat ik moet gaan persen. Opnieuw slaat de paniek even toe. Eva en Hans praten zacht en rustig tegen mij en zorgen ervoor dat het me lukt weer terug te keren in de ontspanning.
Opnieuw belt Eva naar Loes, ze moet even opschieten. De persdrang neemt iets af en ik onderga de laatste paar weeën. Loes arriveert en ondersteunt Eva. Het geeft me een gerust stellend gevoel als Eva aan het bad staat. Als ze weg loopt om dat spullen te pakken voel ik me onzekerder worden.
Rustig
Opnieuw komt de persdrang (ik noem het persdrang, maar ik bedoel het drukken van bovenin mijn buik, ik weet niet eens hoe ik zou moeten persen). Het lukt me heel goed om naar mijn lichaam te luisteren en echt alleen te drukken vanuit mijn bovenbuik. Het gaat rustig aan maar wel goed. Eerst wordt het hoofdje rustig geboren. Eva ziet dat de navelstreng strak om het nekje zit. Ze pakt snel een kniptang. Ik zag de tang en schrok heel erg, ik dacht dat ze een knip ging zetten, gelukkig vertelde ze toen snel dat ze de navelstreng door moest knippen omdat ze hem niet over het hoofdje kon tillen. Ik kwam weer terug in de rust. Vlak na het door knippen werd de rest van het lichaampje geboren. Wat bijzonder!
Niet geperst, alleen geduwd. Zo rustig werd ze geboren!
