In geen enkel pedagogisch artikel over de ontwikkeling van het kind, in welk boek dan ook, maar zelfs, in welk onderzoek dan ook, lees ik iets over de combinatie van peuters, gedrag en borstvoeding. En dat terwijl er allang wetenschappelijke consensus is over de biologische lengte van de borstvoedingsperiode: kinderen hebben van nature tot zo’n 6 jaar borstvoeding nodig. De behoefte van een kind om bij de moeder te drinken verschilt per kind, van ongeveer 2 tot 7 jaar.
Niet geëvolueerd sinds de oertijd
En er is ook consensus over het feit dat we nog net zo in elkaar zitten als in de oertijd, laten we zeggen in de jager-verzamelaartijd. Zoals op Wikipedia staat over de mismatchtheorie: ‘Mensen zijn het meest recent geëvolueerd naar het leven als jagers-verzamelaars, toen voedselbronnen zeldzaam waren. In de 10.000 jaar sinds de komst van de landbouw zijn de omgeving en levensstijl van de mens aanzienlijk veranderd. De erfenis van de geadapteerde eigenschappen uit de tijd van jagen en verzamelen, heeft geleid tot hedendaagse problemen zoals bijziendheid, borstkanker, diabetes en osteoporose, naast de vaak besproken toename van obesitas.’ Schrijver Ronald Giphart en wetenschapper Mark van Vugt schrijven erover in hun boek ‘Mismatch’.
Borstvoeding biedt troost
Bij elkaar opgeteld zou je dus kunnen zeggen dat ook kinderen van nu zo’n 6 jaar borstvoeding nodig hebben. Zelfs in artikelen over voeding vind je dat niet terug. Laat staan in pedagogische artikelen. Terwijl borstvoeding meer is dan voeding. Ook dat is bekend. Over de babytijd wordt gezegd dat borstvoeding troost en veiligheid biedt. En daarna dan? Toen mijn oudste klein was, zag ik voeding als iets belangrijks voor de gezondheid. Dat is het ook. Maar het is meer. Nu, bij mijn tweede, merk ik hoe relaxt mijn zoon blijft bij af en toe een slokje. Ik weet inmiddels genoeg van voeding om hem eten te kunnen bieden zonder borstvoeding. Maar dan zou hij de slokjes missen die hem rust geven.
Dit stuk had ik al een hele tijd geleden willen schrijven. Maar nu wordt nog duidelijker wat wel of geen slokje met hem doet. Dit is mijn N=1-onderzoek.
Een slok op zijn tijd zorgt ervoor dat hij zijn emoties wél kan reguleren
Moedermelk en nabijheid geven een stoot oxytocine
Mijn zoon kán namelijk best een woede-aanval hebben. Of zich pijn doen. Ik merk dat nu. Nu ik zwanger ben van mijn derde kind, doet het voeden pijn. Van een vrolijk en ontspannen jongetje is hij veranderd in een jongen met heel veel huilbuien. Als ik vriendinnen moet geloven, is hij veranderd in een gemiddelde peuter. Een kind dat zijn emoties niet kan reguleren (dat zou de woordenboekomschrijving van het woord ‘peuter’ kunnen zijn). Een slok op zijn tijd lijkt ervoor te zorgen dat hij zijn emoties wél kan reguleren. Hij wordt er rustig van. Ik denk door de stoffen die hij binnenkrijgt, zoals de rustgevende oxytocine. En daarom hoop ik dat ik hem over een tijd wel weer kan voeden. Terwijl hij ‘al’ 2,5 jaar is. Van tevoren had ik nooit gedacht dat ik zo lang zou willen voeden, maar ik heb ervaren hoeveel verschil het maakt.
Bovendien eten peuters niet graag groente. Zoals je ook in het stuk ‘Waarom kinderen geen groente lusten’ op Kiind kunt lezen, is er niet veel aan de hand zolang kinderen nog borstvoeding krijgen. Zodra je kind goed eet (lees in het stuk wat dat inhoudt – grote kans dat het je nog zal verbazen) is drinken aan de borst minder nodig. Qua voeding.
Langdurige zuigbehoefte
En duimen dan? We zien het zoveel, dat het ‘erbij hoort’. Katharine Dettwyler zegt in haar artikel: ‘In Mali zag ik in de bijna drie jaar dat ik daar moeder-kind interacties heb bekeken, geobserveerd en onderzocht, nooit een kind dat op zijn duim of zijn vingers zuigt. Het fenomeen duimzuigen is ook nooit gerapporteerd in culturen als de Navajo, de hooglanden van Papua Nieuw Guinea, Ecuador, de Peruaanse Andes, Mexico, Nepal, India, Tanzania, Botswana en Zuid-Afrika. Verschillende etnografische studies over borstvoeding refereren op geen enkele manier aan duimzuigen.’ Terwijl kinderen nog wel zuigbehoefte hebben. Het lijkt er toch echt op dat borstvoeding er nog bij hoort. Langer dan twee jaar.
Lees ook het boek ‘Mismatch’ van Ronald Giphart en Mark van Vugt
