Column: De radslag

door Anita Borst

Op de kleuterschool was ik geloof ik nog niet zo bezig met later als ik groot ben. Ik herinner me er eerlijk gezegd niet zo heel veel meer van, behalve dat ik juf Juultje erg lief vond. Maar toen ik eenmaal had leren schrijven, was me al snel duidelijk dat ik schrijver moest worden. Zodra ik zakgeld kreeg, kocht ik niets dan boeken, schriften, pennen en zaklampen (om onder de dekens te kunnen lezen zonder mijn zusje wakker te maken). Ja, en af en toe een reep chocola. 

Ergens halverwege de middelbare school plande ik dat ik óók graag moeder wilde worden. En dan niet een gewone: een jónge moeder moest ik worden. Zo eentje als mijn eigen moeder, die op haar dertigste vier kinderen had en op haar vijfendertigste nog steeds de radslag kon. Toen ik op mijn zeventiende verkering kreeg, leek dit me alleszins haalbaar. Behalve dat ik geen kinderwens kreeg. En dan word je ook geen moeder. Met de relatie liep het ook niet goed af.

Inmiddels was ik nog steeds geen schrijver geworden. Ja, ik was begonnen aan een studie journalistiek, maar halverwege bedacht ik dat vrijwilligerswerk bij de daklozenopvang me beter paste. Reclasseringsambtenaar leek me op dat moment een mooie betaalde baan, maar daar moest ik een vreselijk dure studie voor volgde. Dus schreef ik me maar in voor een in-service opleiding verpleegkunde.

Met de man die ik op mijn 27e ontmoette, wilde ik wél kinderen. Het was toen eigenlijk al te laat om een jonge moeder te worden, maar nog niet te laat om een gewone moeder te worden. We wachtten heel verstandig nog even tot ik mijn diploma verpleegkunde had. En toen lukte het niet.


Ergens halverwege de middelbare school plande ik dat ik óók graag moeder wilde worden

Vijf jaar later – na een viertal behandelingen en een miskraam – werd ik eindelijk moeder. De verpleegkunde was ik op dat moment alweer zat, dus bedacht ik me dat ik dan toch maar schrijver moest worden. Ik schreef me in bij de Kamer van Koophandel, maar het leven met een jonge baby bleek niet te combineren met mijn creatieve ambities. Ik heb stilte nodig om goede ideeën te laten groeien tot mooie zinnen. En een beetje tijd. Mijn zoon was stil noch geduldig. 

De pleegdochter die drie jaar later ons gezin compleet maakte, was er ook het type niet naar om zich zoetjes weg te laten leggen. Gelukkig kon ik voor Kiind columns schrijven. Dat ging nog wel in een dag. Maar solide achtergrondartikelen zaten er nog even niet in, laat staan boeken. 

Mijn zoon zit nu op de kleuterschool. Al vanaf zijn derde weet hij zeker dat hij later papa wil worden. Lange tijd ambieerde hij enkel het vaderschap, maar sinds kort wil hij ook schrijver worden. “Dan ga ik voor Kiind schrijven, mama. Net als jij.” Verder heeft hij bedacht dat hij zijn hele leven bij ons blijft wonen, dus ook later met partner en kinderen, en dat we nooit doodgaan. Ik ga er vanuit dat hij op zijn veertigste net als ik terug kan kijken op een leven dat heel anders is gelopen dan hij gepland had. En misschien kan hij dan ook de radslag nog. Net als ik.

 

Blij met Kiind? Bestel het enige echte boektijdschrift Opvoeders en huttenbouwers nu! Perfect als cadeau of voor jezelf. Met het beste van vijf jaar Kiind en meer.

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Stiekem doen en liegen – Astara over ouderschapskwesties

Stiekem doen en liegen – Astara over ouderschapskwesties

'Het is hoe ze het aanpakt: ik moet er eigenlijk om lachen. Tegelijkertijd maak ik me er zorgen om. Mijn dochter pakt als ik even niet kijk, of boven ben, snoepjes of koekjes uit de kast. Natuurlijk zie ik het: is het niet aan kruimels op haar kleren of een open...

Column: Praten over de dood

Column: Praten over de dood

Sofie en ik zaten samen na de lunch aan tafel. Ze keek dromerig naar buiten: de ezel van de kinderboerderij aan de overkant is er al een tijdje niet meer, maar het blijft voor haar een interessant onderwerp. ‘Wat gebeurt er met je als je dood bent?’ vroeg ze. Ik...

Opvoedtips van Eva: Mijn kind roept vloekwoorden

Opvoedtips van Eva: Mijn kind roept vloekwoorden

Mijn kind roept de hele dag vloekwoorden die ik echt niet acceptabel vind. Dat hij poep, plas en piemel roept vind ik nog niet zo’n punt, maar k*t en f*ck gaat echt over mijn grens. Ik schaam me soms dood voor wat hij allemaal roept. Ik heb al van alles geprobeerd...

Column: Even flink zijn

Column: Even flink zijn

Het is de tweede ochtend deze week dat ik Simon naar de Zonnestraaltjes breng en hij niet wilt dat ik wegga. ‘Bij jou blijven’ zegt hij huilend en klampt zich aan mij vast. Ik voel me vrij machteloos, maar wil dat niet laten zien. In plaats daarvan doe ik hard mijn...

Column: Kika komt weer thuis

Column: Kika komt weer thuis

Vrolijk komt ze mijn kamer binnen gesjouwd. Zoals altijd, zeult ze minstens drie volle boodschappentassen mee met kleding en papier. Veel papier. Alles wat uitgegeven wordt, kan verzameld en geordend. Folders. Wat er in de bonus is. Visitekaartjes en allerlei...

Opvoedtips van Eva: ‘Mijn kind speelt nooit alleen’

Opvoedtips van Eva: ‘Mijn kind speelt nooit alleen’

Hi Eva Mijn kind kan niet alleen spelen. Zolang ik me met hem bezighoud, is het het gezelligste kind van de wereld. Samen knutselen, samen bouwen, samen kleuren, samen wandelen, fietsen of wat dan ook, het maakt eigenlijk niet uit wat we doen als we het maar samen...

GRATIS EDITIE KIIND

Lees Kiind stiekem lekker gratis. Download editie OER! Je ontvangt meteen ook de nieuwsbrief vol inspiratie - waarvoor je je ieder moment kunt uitschrijven.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0