Roze piraten en blauwe prinsessen: seksegericht opvoeden

door Anita Borst

Het leuke van social media is dat je soms zomaar ineens een blik mag werpen in het fotoalbum van vrienden. Zo plaatste een maatje van me – ik ken hem als zanger van diverse superruige death metalbands – laatst een paar babyfoto’s. Hij bleek in de jaren ’70 net zo’n schattig dikkopje te zijn geweest als ik. En de gele jumpsuit met oranje bloemen die hij op de foto’s droeg, had ik mijn kleine meid zo aangetrokken. Ik geloof dat ik zelf ook nog zo’n pakje heb gedragen destijds. Geel was helemaal hip voor de baby’s van de seventies. Lekker vrolijk.

Wie tegenwoordig zijn baby nog in geel of oranje wil steken, moet heel goed zoeken. Want babykleren zijn, zeker bij de grotere baby- en modewinkels, strak opgedeeld in twee kleurgroepen. Roze voor meisjes en blauw voor jongens. In de allerkleinste maatjes mag het nog wel eens neutraal wit of grijs zijn, immers, niet iedere ouder wil van tevoren weten of er een jongen of een meisje op komst is. Maar vanaf maat 62 valt er eigenlijk niet meer aan de tweedeling te ontkomen.


Gun je je kind de vrijheid om zich te ontwikkelen tot wie hij of zij maar wil zijn?

Merkwaardig eigenlijk hoe een generatie die zelf is opgegroeid in vrolijke, sekseneutrale kleuren, haar eigen kroost al van jongs af aan in twee verschillende kampen opdeelt. In de jaren ’20 van de vorige eeuw was blauw voor meisjes, omdat het een zachtere, minder uitgesproken kleur zou zijn dan roze. Toch werd blauw voordien ook wel voor jongens gebruikt, aangezien het als hemelse kleur bescherming zou bieden aan de stamhouders. De huidige indeling bestaat pas sinds de jaren ’40.

Mijn maatje en ik hebben het geluk dat we opgroeiden in de jaren van de tweede feministische golf. Daardoor werden wij in neutrale kleuren gekleed. Maar halverwege de jaren ’80 kwamen roze en blauw weer terug, en op dit moment zijn ze zo alomtegenwoordig dat mijn kleine meid in een snoezig blauw jurkje nog voor jongetje wordt versleten.

Ook in de speelgoedwinkel en zelfs in de supermarkt is de tweedeling tussen roze en blauw doorgevoerd, met prinsessenkoekjes voor de meisjes en piratenkoekjes voor de jongens, bubblegumshampoo met glitters voor de prinsessen en blauwe gel voor de piraten. En zo creëren we twee aparte kinderwerelden met, getuige het aanbod van op kleur gecodeerd speelgoed, strak omschreven rolpatronen. De prinsessen houden van poppen, van huishoudelijke taken en van mooie glitterarmbandjes, de piraten houden van auto’s, van bouwen en van dinosauriërs. Zo is het, en niet anders.

De geleerden zijn het er niet over eens of bepaalde gedragingen en voorkeuren bepaald worden door het geslacht waarmee iemand geboren wordt of door de manier waarop iemand opgevoed wordt. Wat wel vaststaat is dat mensen de neiging hebben te voldoen aan de uitgesproken of onuitgesproken verwachtingen waarmee ze geconfronteerd worden. Door kinderen al van jongs af aan in te delen in twee verschillende categorieën, met verschillende verwachtingspatronen, beperk je de manier waarop zij zichzelf zien. Roze prinsesjes zullen veel extra moeite moeten doen om zichzelf als wetenschapper of ontdekkingsreiziger voor te stellen, en blauwe piraten zullen zichzelf niet automatisch zien als een verzorgende ouder of verpleegkundige.

 

Natuurlijk is de toekomst van onze dochters niet vergooid met een roze jurkje, en onze zonen zullen van een enkel piratenkostuumpje heus geen meedogenloze free-fighters worden. Maar gun je je kind de vrijheid om zich te ontwikkelen tot wie hij of zij maar wil zijn, dan zou het zo’n gek idee niet zijn om de scheiding tussen roze en blauw los te laten en op zoek te gaan naar kleding en speelgoed zonder uitgesproken jongens- of meisjesverwachtingen. Zodat je kind helemaal zelf kan kiezen of ze later death-metalzanger wil worden, of kok, of dierenarts, of leraar. Of alles tegelijk.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Boekentips

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

#metoo: Het begint bij seksuele opvoeding

#metoo: Het begint bij seksuele opvoeding

Kort geleden schreef ik over seksuele voorlichting en hoe je daar heel vroeg mee kunt beginnen om de stroom van hormonen die jouw kind te wachten staat in de puberteit kunt verbinden met liefde. Zodat ze van daaruit vrij, als de tijd rijp is, met respect voor hun...

Vergroot de weerbaarheid van je kind

Vergroot de weerbaarheid van je kind

Misbruik van je kind is voor veel ouders een grote angst, versterkt door de vele nare berichten in de media. Misbruik komt veel vaker voor dan de meeste mensen denken, zo'n veertig procent van de vrouwen heeft voor haar zestiende jaar een vervelende seksuele ervaring...

Column: Het moederlijf

Column: Het moederlijf

Voor mijn zwangerschap vond ik mijn lichaam best oké. Maar ik stond er niet bij stil hoe mooi mijn lichaam eigenlijk was. Meestal zie je dat pas achteraf, weet ik nu. Na een periode die mij veel te lang duurde werd ik zwanger. In het begin vroeg ik regelmatig aan mijn...

Hoe praat je over leuke en niet-leuke geheimen?

Hoe praat je over leuke en niet-leuke geheimen?

Geheimen kunnen soms fijne spanning geven. Dat gevoel van jij-en-ik, wij weten hoe het zit. Maar geheimen kennen ook een donkere kant. Wanneer is het voor een kind leuk om een geheimpje te hebben, en wanneer wordt het een last? En hoe kunnen wij helpen om het...

Genderneutrale kleding slaat wél ergens op

Genderneutrale kleding slaat wél ergens op

De paniek slaat toe want Hema zal z'n kleding gaan verkopen zonder roze en blauwe labeltjes. 'Dat gaat wel erg ver', wordt er geroepen. Hoezo dan eigenlijk? Bij deze zetten we op rij wat ouders als voordelen noemen van het weglaten van de labels. Waarom is het beter...

Van moeder op dochter: geef haar bekkenbodem als fundament

Van moeder op dochter: geef haar bekkenbodem als fundament

Een dag voor mijn eerste bevalling gaf mijn zwangerschapsyoga-docente mij een kaartje. Ze wenste mij toe dat ik zou ‘opengaan als een bloem’. En open ging ik. Tijdens al mijn bevallingen ontkiemden er zaadjes en leefden herinneringen in mijn bekkenbodem op die ervoor...

0