Je kinderen meenemen naar iets leuks, zoals een kampeerweekend, kan een hoop twijfels oproepen. Zo klinkt het geregeld:
‘Al die heerlijke plaatjes van tevreden kinderen in draagdoeken en zoet spelende peuters met een dennenappel, wat zien ze er lief uit. Als ik zulke kinderen had, dan kwam ik ook wel naar een Kiindweekend. Maar nee, die van mij passen daar heus niet tussen. Mijn woestelingen zijn niet schattig.’ Herkenbaar?
En wat dacht je van: ‘Met de jongste zou ik nog wel kunnen kamperen, maar mijn grotere kinderen maken zoveel ruzie. Vallen we niet uit de toon daar?’
Of: ‘Wat als mijn kinderen niet luisteren, of weer eens zo wild zijn dat ik ze niet in de hand heb? Wat denken die andere ouders dan van mij?’
Welkom
Je bent niet de enige. Kamperen daagt je uit: de muren zijn tentdoek-dun, je bent met zijn allen de hele dag buiten en je ontmoet nieuwe mensen. Mengt dat wel? En als je in het dagelijks leven je handen nogal vol hebt om je kinderen te reguleren, om woede-uitbarstingen te begeleiden of wilde spelletjes zonder brokken te doorstaan, dan kun je opzien tegen kamperen.
Het goede nieuws is: al je buren herkennen het. We hebben geen van allen een ruzie-vrij leven. Stout, woest en wild hoort er gewoon bij.
Buiten is het beter
Nog meer goed nieuws. Het maffe is: eenmaal buiten lost veel zichzelf op. De meeste conflicten vinden plaats in een te kleine ruimte, als je te weinig tijd hebt of als iedereen te lang stil moet zitten.
Ga maar na. Wanneer loopt het thuis het vaakst uit de hand? Onder tijdsdruk, toevallig? Wanneer je iedereen de deur uit probeert te werken, op weg naar school? Rond etenstijd, rond bedtijd? Op een drukke plaats, zoals de supermarkt of een stationshal?
Eigenlijk ‘misdragen’ kinderen zich vooral als ze gestrest zijn. Als ze een moeilijke taak of ingewikkelde situatie zien. Als ze op school lang concentratie moeten opbrengen. Als ze te weinig autonomie ervaren. Wat dat betreft zijn het net volwassenen. Je wordt er benauwd van, en tja, dan wil je wel eens uitbarsten. Zelf heb je meestal wel geleerd om je te beheersen, maar voor kinderen ligt dat anders. Zeker de temperamentvolle exemplaren, die juist zo gevoelig zijn, hebben de ruimte nodig. In de buitenlucht hoeft het allemaal niet zo op te lopen. Iedereen kan zijn energie makkelijker kwijt: juist door wild te zijn. Want wat kan er gebeuren? Rennen, klimmen en heus ook de nodige keren botsen: niks mis mee.
Lees meer in ‘Temperamentvolle kinderen’ van Eva Bronsveld
Mengen maakt mild
Veel kinderen worden eigenlijk juist rustiger als ze omringd zijn door meer mensen en lekker hun eigen gang mogen gaan. Als je voelt dat je deel uitmaakt van een groter geheel. In een gemengde groep, waar kinderen van allerlei leeftijden rondscharrelen, waar volwassenen met verschillende visies in de buurt zijn, kun je veel ontdekken. Jezelf spiegelen aan grote kinderen, een handje helpen bij de kleintjes. Een plannetje maken, spelletjes doen die je thuis niet bedenkt. Even buiten de dagelijkse structuur!
Als kind en als ouder kun je van dichtbij zien dat elk gezin dynamisch is. Dat er altijd wel een huilbui of dramatisch moment kan ontstaan, maar dat dit niet het einde van de wereld is. Het hoort er gewoon bij.
Een Kiindweekend moet je eens hebben meegemaakt.
Beeld Mirjam Hagendijk
