Traktaties op school. Zucht. Daar loopt er weer één. Zo’n ijverige ouder met een grote schaal waaraan slingers en ballonnen hangen. Een stralend kind ernaast in een prachtige jurk of kekke nieuwe spijkerbroek. Er is er een jarig, hoera, hoera! Onder het cellofaanpapier op de schaal ligt een prachtige traktatie met kunstige Bob-de-Bouwer-rozijnendoosjes. Of rupsje-nooit-genoeg-stokjes, gemaakt door een rits druiven te rijgen op satéprikkers, of bananen met servetten om hun nek en oogjes die je alleraardigst aankijken. Er is uitgepakt – en er is weer een andere ouder afgetroefd. Dit kind heeft serieus de vetste traktatie van het jaar.
Een diepe zucht. Morgen is het mijn beurt. Mijn zoon wordt vijf. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan traktaties maken. Als ik al dat moois voorbij zie komen, zakt de moed me in de schoenen. Ik vind er namelijk geen zak aan om dertig van die dingen in elkaar te flansen. Met mijn dochters is het tot nog toe makkelijk geweest. Die zette ik gewoon zelf aan het werk. Ze maakten al een knappe-mannen-traktatie en een lelijke-dieren-traktatie. Ze zochten zelf plaatjes op internet, printten ze uit en plakten ze op een satéprikker om er vervolgens een druif onder te hangen (want het moet natuurlijk wel gezond zijn). Kijk die blobvis, wat een monster. Lachen, gieren, brullen!
Tegendraadse traktatie
Vanmorgen waren we te laat op school. Een beetje bewust, want het bed was erg lekker en ik draaide me om half 8 nog een keer om richting mijn warme mannetje van bijna vijf. Eenmaal opgestaan, ontbeten, en te laat in de klas vraagt de leerkracht aan mijn zoon: ‘Zeg Woest, morgen ben je jarig toch?’ Woest knikt en ik vraag de klas of hij morgen mag trakteren. Ze roepen allemaal: Jaaaaaaaaa!
Ik vraag of ze iets gezonds willen – en het blijft nu stil. Muisstil. Ik vraag of ze frikandellen willen, en er klinkt weer een luid ‘Jaaaaaaaa!’ ‘Of chocoladetaart?’ vraag ik. De kinderen zijn door het dolle heen, ja natuurlijk, chocoladetaart. Dat is lekker! Ik grinnik en vertrek, op zoek naar een taart en dertig vorkjes. Gewoon lekker uit de winkel. Allemaal een hapje. Hoera!
En als je juist wel zin hebt om je uit te sloven:
