Hoe liefdevolle zorg, gedragen door vier moeders, een veilige wereld bouwt voor een jongetje dat anders misschien tussen de wal en het schip was gevallen.
Samen zorgen
Ik tref Suzanne al op de hoek van de straat en samen lopen we naar het gezinshuis van Natasha en Anouk in De Glind, een dorpje tussen Amersfoort en Barneveld. Na een warme begroeting – ook van de hond – nemen we plaats aan de keukentafel. Daar hebben we een bijzonder gesprek. Suzanne en Natasha vertellen over Erik, een jongetje van bijna vier met niet-aangeboren hersenletsel. Zijn komst bracht hun gezinnen samen. Wat begon als een tijdelijke crisisplaatsing, groeide uit tot een gedeelde reis van liefde, zoeken, loslaten en opnieuw beginnen.
Een kindje met een grote zorgvraag
Toen Erik zes weken oud was, kwam hij via een crisisplaatsing bij Suzanne en haar partner Karin in hun pleeggezin met twee pleegzoons terecht. Suzanne: “We hebben er altijd bewust voor gekozen om open te staan voor kinderen met een grotere zorgvraag. Ik ben verpleegkundige geweest, dus we schrikken niet snel ergens van.” Erik is geestelijk en lichamelijk beperkt. “Maar hij is zeker geen kasplantje,” zegt Suzanne vastberaden. “Hij kan niks zelf, maar hij heeft een duidelijke wil. Hij laat precies weten wat hij wel en niet wil.”
Toch werd al snel duidelijk dat de intensieve zorg voor Erik te zwaar was voor Suzanne en Karin alleen. “Ik ben toen gestopt met werken. Er was gewoon geen ruimte meer voor iets anders dan voor hem zorgen.” Een passende vervolg woonplek bleek erg lastig om te vinden, daarom besloot Suzanne zelf opzoek te gaan naar een vast thuis voor Erik. Ze plaatste een oproep op een forum en kwam zo in contact met Natasha en Anouk.
Een bijzondere klik
Natasha en Anouk zijn gezinshuisouders in De Glind. Vier jaar geleden begonnen zij hun eigen gezinshuis voor kinderen met een meervoudige beperking. Natasha: “We hebben jarenlang in de gehandicaptenzorg gewerkt en wisten: dit willen we op onze eigen manier doen. Toen Suzanne contact met hen opnam, stonden ze direct open voor een kennismaking met Erik. Natasha: “Alleen het eerste telefoongesprek was een beetje aftasten. Daarna voelde het meteen vertrouwd.
Loslaten
Erik ging na een zorgvuldige kennismaking bij Natasha en Anouk wonen, maar het liep anders dan gehoopt. “Erik liet zich van een kant zien die we niet kenden,” zegt Suzanne. “Hij was overstuur, boos en verdrietig bij Natasha en Anouk. Na twee weken kwam hij weer terug bij ons.”
Erik bleek zich sterker te hebben gehecht aan Suzanne en Karin dan verwacht. En ook zij merkten dat loslaten zwaarder viel dan gedacht. “Het was van twee kanten,” zegt Suzanne. “We konden elkaar gewoon niet missen.”
Twee huizen, één kind
Na zes dagen bijkomen bij Suzanne en Karin ging Erik weer naar Anouk en Natasha. Zo begon de zoektocht om de zorg voor Erik samen te delen. “We hebben van alles geprobeerd,” vertelt Natasha. “Een week hier, een weekend daar maar Erik vond nergens echt rust. Het was intens, voor hem en voor ons allemaal.
Terwijl het vertrouwen tussen de gezinnen groeide, kwamen Suzanne en Karin, toen nog wonend in Flevoland, steeds vaker in De Glind. “We wilden al een tijd verhuizen,” vertelt Suzanne. “En toen we in gesprek gingen met de verhuurder in De Glind, was er onverwacht een huis vrij.” Die kans grepen ze met beide handen aan. “We maakten bewust de keuze om naar De Glind te komen, zodat we er samen konden blijven zijn voor wat Erik nodig heeft.”
Inmiddels woont Erik het grootste deel van de tijd weer bij Suzanne en Karin, maar de zorg voor hem wordt nog altijd gedeeld. Om het weekend is hij bij Natasha en Anouk. “Voor onze jongens hoort Erik er gewoon bij ,” vertelt Suzanne. “Maar als hij er een weekend niet is, merk je de rust. Er is dan ruimte voor andere dingen. Dat is ook nodig. We kunnen er dan even meer voor de andere jongens zijn. Maar we missen Erik ook hoor. Het is dubbel.”
Samen
“Het is echt een kwetsbaar kindje,” zegt Suzanne. “Je wilt zo graag alles goed doen. Maar je kúnt het niet alleen. Je hebt mensen nodig die met je meedenken, die het snappen. En dat hebben wij nu.” Natasha vult aan: “We begonnen vanuit de zorg voor Erik, maar inmiddels delen we veel meer. Suzanne vertelt: “Al voordat wij in De Glind woonden, gaven Anouk en Natasha ons iets voor Moederdag,” vertelt Suzanne ontroerd. “Dat soort dingen vergeet je niet. Het zijn kleine gebaren, maar het zegt veel: we doen dit echt samen.”
“Erik heeft ons samengebracht,” zegt Natasha. “Maar nu is het veel meer dan alleen hem. We vangen elkaars kinderen op wanneer dat nodig is. Dat gaat allemaal heel vanzelfsprekend. ”Suzanne knikt: “We hebben een vergelijkbare manier van opvoeden. We zijn allebei van de structuur en duidelijkheid. Dat geeft rust, niet alleen voor Erik, maar ook voor onze andere kinderen.”
Natasha vult aan: “Maar we zijn geen kopieën van elkaar. We hebben elk ons eigen gezin en onze eigen dynamiek. En juist dat maakt het krachtig.”
De kracht
De kracht van de samenwerking? “Dat we elkaar vertrouwen,” zegt Natasha. “We doen dingen op onze eigen manier, maar altijd met hetzelfde doel: veiligheid en er zijn voor de kinderen.”
Natasha glimlacht. “Je leest het weleens op een tegeltje: It takes a village to raise a child. En dan denk je: ja, vast. Maar nu ervaren we het echt.” Suzanne vult aan. “We weten nu, bij grote zorgvragen heb je een buffer nodig. Een plek waar je kind óók geliefd is.”
Of, zoals Suzanne het zegt: “We hadden het nooit alleen gekund.”
De Glind: waar it takes a village werkelijkheid wordt
In De Glind is altijd ruimte voor nieuwe gezinshuizen. Mensen met een groot hart, die stevig in hun schoenen staan, en die kinderen een tweede kans willen geven. Er zijn zelfs al huizen beschikbaar in het dorp – klaar voor wie de stap durft te zetten.
Voel jij dat je verschil kunt maken? Maak van je leven je werk. Word gezinshuisouder.
Meer weten? Kijk op www.zorgindeglind.nl, download het e-book en ontdek hoe jij een thuis kunt bieden.
