‘Ja, nou, ik had nu eigenlijk tijd maar toch weer niet. Kunnen we het over een half uurtje nog eens proberen?’
…
‘Ik zet nét mijn fiets op slot, nog 5 minuten! Ik bel jou wel!’
Documentairemaker Marijn Frank heeft het druk. Eenmaal op haar bank geploft belt ze me terug. Ze is nog buiten adem van de race tegen de klok. Verder klinkt ze aan de telefoon net zoals je haar ziet op tv in Keuringsdienst van Waarde. Oprecht, nuchter, vriendelijk.
Voordat ik haar sprak, zag ik een paar fragmenten van haar nieuwe film ‘Vleesverlangen’. De titel is afgeleid van een fenomeen dat Marijn al een hele tijd bezighoudt: ze kan niet van vlees afblijven. Ik ben onder de indruk van de af en toe heftige beelden uit de vleesindustrie en haar moedige (zelf)onderzoek.
Vlees versus vega
‘Ik ben vegetarisch opgegroeid, maar ben toch begonnen met vlees eten. Ik hou er echt van. Hotdogs, worst, een mooie biefstuk. Zeker toen ik zwanger was van mijn dochter verlangde ik echt naar vlees. Maar ik worstelde er ook mee. Zoveel vleesschandalen in het nieuws, zoveel dierenleed. En de hormonen en antibiotica in vlees lijken me ook niet gezond.’
Vleesdilemma
‘Kinderen maken je zo bewust en verantwoordelijk. Ze werken als een soort boemerang, ineens komen al je gewoonten keihard bij je terug. We eten bijvoorbeeld minder suiker om het goede voorbeeld te geven.
Ik bleef na de bevalling langer thuis dan ik had gepland. Waar ik me eerst niet kon voorstellen zo lang te moeten wachten tot ik weer mócht werken, dacht ik nu: no way dat ik mijn dochter nu al ergens naar toe breng! De crèche die we tijdens de zwangerschap hadden uitgekozen voldeed ineens niet meer, we stapten over op een gastouder.
Liga’s komen er hier niet in. En koken? Deed ik nooit. Nu wel, onbewerkt en vers. De keuzes draaiden niet meer alleen om ons. Toen mijn dochter eenmaal toe was aan vast voedsel, werd mijn vleesdilemma nog groter. Moest ik haar nou vlees geven of een verstandig mens zijn en haar vegetarisch laten opgroeien? Ik ging op onderzoek uit. En mijn vragen waren: Waarom kan ik de discipline niet opbrengen om vlees te laten staan? Zijn we misschien massaal verslaafd aan vlees?’
Vlees herwaarderen
In haar documentaire zien we hoe Marijn een therapeute bezoekt, een slager, een professor in verslavingskunde en een chefkok met een voorliefde voor vlees. Ze loopt ook stage bij een slachthuis, omdat ze wil leren zelf een dier te slachten. ‘Als ik een dier eet, moet ik eigenlijk ook zo dapper zijn er zelf eentje te slachten, toch?’
Zijn we misschien massaal verslaafd aan vlees?
De beelden die dat oplevert zijn soms schokkend. Marijn houdt zich aan een hoge standaard en gaat ver in haar zoektocht om tot de juiste beslissing te komen. Maar de documentaire is ook herkenbaar en soms grappig. ‘Ik wil met mijn film graag laten zien dat we, of we nou vlees eten of niet, het tenminste zouden moeten herwaarderen. Vlees is altijd voorradig, er is heel veel van en het is erg goedkoop: terwijl het eigenlijk iets heel bijzonders is. Ik houd mensen graag een spiegel voor door mijn eigen worsteling in beeld te brengen. Want wat zijn we nu eigenlijk aan het doen met dieren en met ons eigen lichaam?’
Of het Marijn lukt om een koe te slachten en of ze inmiddels weet of ze haar dochter met of zonder uitgebakken spekjes of entrecote wil laten opgroeien? Ik weet het niet, maar ik ga het zien. In december, in de bioscoop.
Vleesverlangen gaat op 21 november in première bij de IDFA en is vanaf 3 december te zien in de filmtheaters.
