Ja, het is zo, ik moet het grif toegeven. Mijn kinderen zeggen soms kut. Ja, jullie lezen het goed: ze zeggen wel eens kut en soms ook shit. Het is schandalig dat kinderen van vijf en zeven met dit soort woorden in hun mond lopen.
Ik weet wel van wie ze het hebben, daarvoor mag ik de hand in eigen boezem steken. Ik ben een flapuit. Er vliegen hier zo nu en dan weleens wat scheldwoorden door de kamer. Ik ben nu eenmaal niet zo’n type dat potverdikkie of chips zegt als ik iets laat vallen of mijn hoofd stoot. Chips is gewoon een zogenaamd verbeterde versie van shit. Maar laten we eerlijk zijn; het slaat als kut op dirk. Shit daarentegen slaat wel ergens op. Dat is gewoon een Engels woord en wilden we nu niet net dat die kleuters zo vroeg mogelijk Engels leerden spreken? Mooi meegenomen als ze dit dan alvast in the pocket hebben toch?
Volgens sommigen zou ik me er toch minstens wel druk over moeten maken, want het is toch wat dat er zulke vreselijke taal uit die tot voor kort onbevlekte kinderzieltjes komt. Bij zulke vulgaire woorden moet je toch minstens wel een minuut of vijf op de trap vertoeven. Maar aangezien ik al honderd keer voor de kat zijn kut heb gevraagd of ze die zooi van de trap mee naar boven willen nemen, maar ze dit stelselmatig niet doen en er geen ruimte meer is om er op te zitten heb ik het anders opgelost. Ik ben mezelf gaan afvragen hoe erg het nu eigenlijk is, zo’n shit door de kamer.
Dat is net zoiets als stroopwafel zeggen als je de lotto wint
Moet ik me echt druk gaan maken of is er ook een andere weg? Ik ben mijn kinderen gaan vragen welke vieze woorden ze kennen en heb ze verteld over woorden die eigenlijk niet zo netjes zijn en die je niet hoort te zeggen. Dat mama er soms dingen uitfloept, maar dat ze die in gezelschap van anderen niet zo snel zou zeggen. Ik heb ze verteld dat ze op school best wel eens in de problemen kunnen komen als ze deze woorden door de klas laten vliegen en dat het ook niet in iedere situatie kan. Dat bijvoorbeeld iemand uitschelden voor kut helemaal niet zo vriendelijk is. En warempel, ze snapten het direct. Soms sta je versteld van hoe snel dat grut dit soort zaken doorheeft. Ik heb ze gezegd dat ik er thuis eigenlijk niet zo veel problemen mee heb als ze het zeggen. Stel nu eens, je laat je pas geregen kralenketting uit elkaar vallen en moet helemaal opnieuw beginnen: dat is toch gewoon ook kut of shit? Waarom zou je dan chips zeggen? Dat is net zoiets als stroopwafel zeggen als je de lotto wint.
Vloeken mag hier binnenshuis dus. En soms komt er hier dan een klasgenootje spelen en fluistert stiekem een vies woord tegen mijn kinderen. Waarop mijn kinderen zeggen: ‘daar hoef je niet zo geheimzinnig over te doen hoor, hier thuis mag je alles zeggen’. En dan, dan weet ik dat ze het begrepen hebben. Stroopwafel!
