We zijn bij de verloskundige voor de echo. Spannend. ‘Als het hartje maar klopt.’
Onze dochter van bijna anderhalf brabbelt: ‘Baby, baby?’ Zonder echt te begrijpen wat er allemaal gebeurt. De verloskundige reageert hierop met: ‘Baby? Zeg maar baby’s!’
Even is het stil en dan beginnen we te lachen en krijg ik het ineens heel warm. Wauw! Een tweeling, wat een cadeau!
Geen thuisbevalling
Er wordt een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog, en ineens besef ik dat ik echt ga bevallen van een tweeling. Een thuisbevalling, zoals bij onze oudste dochter, zit er niet in. Een ziekenhuisbevalling. Zou ik me dan net zo vertrouwd en op mijn gemak voelen als thuis?
De zwangerschap verloopt voorspoedig, Ik voel me goed, en geniet van het getrappel van de 2 wondertjes in mijn buik. Met 31 weken ga ik met verlof omdat een van de baby’s iets minder goed lijkt te groeien.
De groei verbetert tijdens de rust, en de gynaecoloog stelt voor met 37 weken de bevalling in te leiden. De gynaecoloog stond erop dit te doen, omdat de baby’s waarschijnlijk niet meer zouden groeien en de risico’s in de buik alleen maar groter kunnen worden. Omdat ik heel graag mijn kraamverzorgster erbij wil, en zij nog op vakantie is, spreken we 1 dag uitstel af. Met haar erbij heb ik er meer vertrouwen in. Ze is als een doula voor mij. De dag voor de inleiding krijg ik een ballonkatheter om de ontsluiting op gang te helpen.
Nacht in het ziekenhuis
Natuurlijk ben ik het liefst thuis in mijn eigen vertrouwde omgeving, eigen bed, douche. Maar ik ben in goede handen. Het lastigst vind ik de avond en nacht voor de bevalling in het ziekenhuis, ik heb gezellig met mijn man en dochtertje gegeten, maar toen zij naar huis waren begon en hele lange avond en een nog langere nacht. Gelukkig stond mijn man om half 7 al naast mijn bed, hij kon ook niet slapen, net als mijn moeder, die dus al voor zessen in de ochtend bij ons thuis kwam om op onze dochter te passen.
De grote dag
De dag van de bevalling ben ik vroeg wakker, ook mijn man is vroeg bij me. 7.30 uur word ik aan het CTG gelegd en alles ziet er goed uit. Om 8.00 uur krijg ik een infuus, en al snel komen de weeën.
De verloskundige en de verpleegkundige zijn duidelijk en betrokken, 9.30 uur arriveert onze kraamverzorgster, wat fijn! Zonder woorden weet ze precies wat ze moet doen om mij op mijn gemak te stellen. De weeën zijn op dat moment erg heftig – een weeënstorm! – en het infuus wordt elk half uur nog opgehoogd. Ondanks dat het heel pittig is, is de sfeer ontspannen, de verloskundige, verpleegkundige en onze kraamverzorgster werken goed samen, en geven mij samen met mijn man vertrouwen.
Goed team
Onze kraamverzorgster was er vanaf het moment dat ze de deur van de verloskamer binnenstapte voor mij, ze zei weinig, hield mijn hand vast en loodste mij samen met mijn man door elke wee heen. Omdat zij er bij mijn eerste bevalling ook bij was, voelde het heel vertrouwd.
Een goed team! De verloskundige die flink doorpakte, een verpleegkundige die regelmatig binnenstapte en vroeg wat ik nodig had en hoe het ging, een kraamverzorgster die voor mij opkwam en een man die geen tel van mijn zij week.
Volgens mij is het niet zo belangrijk waar je bevalt, maar veel belangrijker is met wie je bevalt! Fijne mensen om je heen, dat maakt dat je je zelfs tijdens een ziekenhuisbevalling thuis voelt!
Vlot
Een uur later heb ik volledige ontsluiting en kan ik persen, en twintig minuten later al ligt de eerste baby op mijn buik, ze is prachtig! Ondertussen maakt de gynaecoloog een echo en draait de tweede baby in hoofdligging, Ik mag weer persen en denk er geen tel aan onze kleine meid los te laten….. Na tien minuten wordt er nog een prachtige dochter (in het vlies) geboren, en op mijn buik omhelzen mijn baby’s elkaar.
Thuis aangekomen, komen we in een gespreid bedje, onze kraamverzorgster heeft alles klaar voor de dames en voor ons, en mijn moeder haalt net onze oudste dochter uit bad….. Ons geluk kan niet op!
Mijn man is er zowel tijdens de zwangerschap als tijdens de bevalling altijd voor de volle 100% voor mij geweest, hij runde het huishouden en deed veel leuke dingen met de onze dochter toen ik in de rust moest.
Tijdens de bevalling is hij niet van mijn zijde geweken, hij had best zijn ene dochter in zijn armen willen houden tijdens de geboorte van de andere, maar toen dat geopperd werd, heb ik blijkbaar met een duidelijke blik laten merken dat ik haar niet losliet…. hij moet daar nog steeds om lachen!
Voor de tweede keer kan ik terugkijken op een bijzonder mooie bevalling met fijne mensen om me heen, en dat kan dus ook met een ziekenhuisbevalling.
