Een jaar vrijwilligerswerk in Laos. Met drie jonge kinderen! Afscheid nemen op school, van de oppas, van de mamafiets met degelijke zitjes, de supermarkt op de hoek, en ja, afscheid nemen van mijn stabiele inkomen. Wat beweegt mij alle zekerheden van ons Hollandse bestaan op te zeggen?
Meer tijd samen als gezin? Meer buiten spelen? Minder (werk-)stress? In een ander tempo leven? Ervaren hoe het anders kan met andere levenswaarden door een boeddhistische kijk op het leven? En als het even kan ook nog iets betekenen voor anderen, iets brengen. Een break – dat sowieso!
De enorme uiltjeskoffer rolt door het huis. Peutervoetjes dribbelen erachteraan. Bij de drempel stagneren ze. ‘Husie, helpen!’ Lucie weet wat ze moet doen. Het volgende obstakel is de wipstoel. ‘Kant Ciel!’ gevolgd door de onvermijdelijke knal. In een flits zie ik mijn baby verpletterd worden door de belachelijk grote vrolijke koffer. Ik snel naar de rampplek waar ik het drietal gierend van het lachen aantref. Peuterhumor, kleuterhumor en blijkbaar zelfs babyhumor.
Ik heb mijzelf nooit beschouwd als een koffermens. Integendeel zelf. Een onhandig blok aan het been van de echte reiziger is het ding immers. Het begint al op Schiphol waar ik struikel over de rolwieltjes, onduidelijk aan welke arm ze toebehoren. Meer dan eens zag ik iele Tuk-Tukbestuurders bezwijken onder zo’n reusachtig betonblok op wieltjes. En ook in de modderige jungle voelde ik mij vrij en wendbaar met mijn rugzak en lachte ik om de meiden met hun roze hutkoffer vol make-up, föhns, epileerapparaten en andere misplaatste hulpstukken.
Ik heb mijzelf nooit beschouwd als een koffermens
Maar nu kan ik er niet langer omheen. Zoals ik tegenwoordig boodschappen doe met een log karretje in plaats van een mandje, zal ik ook op reis moeten met een koffer naast mijn vertrouwde backpack. Er moet immers duplo mee. Voorleesboekjes, autootjes, zetpillen, tampons en bodylotion zonder whitening. Waar kan ik nog meer een jaar niet zonder? Het houdt me bezig, de weken voor vertrek.
Daar staan we dan op Schiphol in de rij van de incheckbalie. Beiden een backpack op de rug en beiden houden we een lief kinderhandje stevig vast. De baby in de buggy lacht uitgelaten naar de levensgrote uiltjeskoffer. Eindelijk zijn we aan de beurt. Mijn vrouw legt de tickets op de balie: one way to Vientianea!
Nynke reist met partner en drie kleine kinderen naar Laos om daar minimaal een jaar als vrijwilliger les op een school te geven.
