Je baby vermaakt zich met het wasgoed, je dreumes sjouwt met de bezem rond, je peuter sopt met liefde zijn speelgoed, de ramen en alles wat hij onderweg tegenkomt. Kortom: met jonge kinderen heb je vrijwel altijd gretige hulpjes in huis. Worden ze ouder, dan merk je vaak dat het enthousiasme een stuk minder wordt, om rond de puberteit tot het ver beneden het vriespunt te dalen.
Appel op bestelling
Laat je het dan zitten, of wil je toch dat de kinderen blijven meedraaien in huis? En waarom wel of niet? Dat het voor jezelf handig is wanneer je kinderen hier en daar een handje meehelpen; ja. Maar het voelt toch een beetje als je kind pesten. Vroeger moesten kinderen als mini-volwassenen meewerken, en zijn we niet reuze blij dat wij onze kinderen een echte kindertijd kunnen bieden? Vol spel en fantasie? Dat wel. Toch wringt het. Want hoe ouder ze worden, hoe gekker het voelt als de kinderen zich door jou laten ‘bedienen’ – en dit woord kies ik bewust. Sinds mijn jongste riep dat hij ‘een appel had besteld’, en waar die bleef, weet ik dat er werk aan de winkel is. Maar hoe laat je de kinderen meer meehelpen in huis zonder dit als een straf over te brengen?
Meehelpen is een gezond makend proces
Levenszin
Het antwoord vond ik toevallig, in een nieuwsbrief van school. De leerkrachten uit de kleuterklas schreven daarin:
’In onze kleuterklassen besteden we met veel plezier aandacht aan het verzorgen van ons huis (de school), de klas, de tuin, kortom onze leefomgeving. Een kleuter kan er veel plezier aan beleven als het mag meehelpen met de werkjes die met deze verzorging samengaan. Door de bewegingen, de handelingen, brengen we leven in het huishouden en leggen we er iets van onszelf, iets persoonlijks in. Dit speelt een grote rol bij de ontwikkeling van de levenszin van het nabootsende kind. Het meehelpen en plezier ervaren door de schone was op te vouwen, de vloer te vegen, op te ruimen en af te wassen is een gezond makend proces.’
Ha, precies wat ik nodig had. De ontwikkeling van de levenszin. Dat klinkt heel wat beter dan klusjes doen in huis. Ik vertel mezelf trouwens ook maar meteen dat ik mijn levenszin ontwikkel, terwijl ik aan de afwas sta. Lifehack.
Leven doe je samen. Lees nog veel meer fijns in editie Samen.
Voorleven
Wat er zo gezond is aan meehelpen, leggen de leerkrachten ook uit. ’De vaste gewoonten geven de kleuter een gevoel van vertrouwen. Door het voorleven van een ritme worden kinderen opgenomen in de stroom van de tijd en kunnen het besef zelf ook opbouwen. De kinderen doen de bewegingen na, ze leren de verschillende materialen door de tastzin herkennen. Het doen van de taakjes geeft kracht, rust en een tevreden gevoel.’
Helpen in huis geeft voldoening
Wat kan je kind dan allemaal? Dat verschilt natuurlijk per kind, en eigenlijk gaat het vooral om het gevoel van bijdragen. Zoals Jean Liedloff ontdekte in haar studie bij een Zuid-Amerikaanse stam, is gelijkwaardig bijdragen een van de vier pijlers van het ‘continuüm concept’. Of je nu een dreumes, kleuter of ouder kind om je heen hebt, ieder kan op het eigen niveau meedoen met afwassen, afstoffen, spullen sorteren en ordenen. Zoals de leerkrachten in hun nieuwsbrief vaststellen: ‘Het gaat om de processen die met plezier, aandacht, zonder haast en met afgeronde handelingen gedaan worden. De verzorging van het leven op aarde bepaalt de richting van je denken en handelen. Het is nooit klaar en dat maakt ons gelukkig!’
Fotografie Maria Stijger
Verder lezen
Jean Liedloff | Op zoek naar het verloren geluk
Alfie Kohn | Onvoorwaardelijk ouderschap
