Het schrijven over borstvoeding lijkt soms ingewikkelder dan zonder kleerscheuren een mijnenveld doorkruisen. Het besef dat het zon gevoelig onderwerp blijft, dat zulke heftige emoties bij zoveel vrouwen oproept, maakt dat ik bij het schrijven van élk positief woord over borstvoeding, een stemmetje in mijn linkeroor hoor fluisteren: er zullen zich vrouwen melden die vinden dat ik ze een schuldgevoel aanschrijf. En dat wíl ik niet. Want ik ben zo iemand die graag iedereen te vriend houdt. Tegelijkertijd wil ik óók borstvoeding geven normaliseren. Omdat ik het belangrijk vind. Omdat het belangrijk ís. Het kan toch niet zo zijn dat we geen kennis meer delen omdat we bang zijn dat iemand er verdrietig van wordt? Daarnaast vraag me af hoe iemand een schuldgevoel aangepraat wordt. Wij zeggen nooit dat iemand een slechte moeder is als ze flesvoeding geeft. Als je je schuldig voelt als wij iets moois schrijven over borstvoeding, hoe werkt dat dan?  

 Het promoten van borstvoeding is niét hetzelfde als het beschamen van kunstvoeding

Zoals de Britse illustrator Taynee Tinsley zo treffend zegt: ‘Het promoten van borstvoeding is niét hetzelfde als het beschamen van kunstvoeding. Het is zo vermoeiend dat er altijd wel iemand klaarstaat om fed is bestte roepen als iemand iets positiefs over borstvoeding schrijft of zegt. Ik woon in een land met een van de laagste borstvoedingscijfers in de wereld. Moeders worden weggehoond als ze in het openbaar voeden. Nog steeds. We moeten van de daken schreeuwen over borstvoeding. Zodat elke vrouw die borstvoeding wil geven zich gesteund en geïnformeerd voelt. Het vieren, normaliseren, het openen van discussie en het promoten van borstvoeding is geen negatief oordeel naar moeders die geen borstvoeding geven. ‘ 

Het gaat vaak mis 

En dat doen we bij Kiind dus. We schrijven over borstvoeding omdat we het belangrijk vinden. Het is de beste optie voor de gezondheid van zowel moeder als kind. Waarom gaat het dan zo ontzettend vaak mis? Veruit de meeste vrouwen willen borstvoeding geven, maar ze krijgen niet de juiste steun en begeleiding. Hoe meer je over borstvoeding weet, hoe minder afhankelijk je bent van zorgverleners en hoe groter de kans is dat het goed gaat. Hoe bekender het wordt dat borstvoeding geven optie één is en echt behoorlijk verschilt van optie twee, hoe beter de begeleiding door zorgverleners en de ondersteuning door de werkgever, overheid en omgeving zal worden. Daar ben ik van overtuigd. Hoe vaker je iets ziet, hoe normaler het wordt.

Uiteindelijk zal de balans hersteld worden en is het écht normaal om te voeden in het openbaar. Met fles of borst.

Het volledige artikel lees je in het heerlijke papieren tijdschrift of de digitale uitgave van editie ‘Vier’.

Meer weten over borstvoeding geven?

Fotografie: de talentvolle Nina Olivari

0