Greg Pearce heeft het goed voor elkaar. Hij ontwierp een programma dat zelfstandige muziekdocenten hun complete administratie ontneemt en maakte dat tot een grote hit. De zaak bleef groeien, zonder dat hij er erg veel voor hoefde te doen. Hij had iets goeds gemaakt en daar was en bleef vraag naar. Vervolgens maakte hij de stap waar veel ouders van dromen: hij nam zijn hele gezin mee op een reis en kwam nooit meer terug.
De combinatie van werk zonder vaste werkplek, thuisonderwijs en hang naar avontuur, maakt het mogelijk dat de familie Pearce met z’n vijven nu voorlopig op Bali woont en van daaruit tripjes maakt naar de familie thuis in de Verenigde Staten, maar bijvoorbeeld ook naar Italië. Op zijn website ‘Pearce on Earth’ doet hij daar op een aanstekelijke manier verslag van.
Ik hou van Greg Pearce. Hij is slim, heeft succes en zijn hart zit ook nog op de goede plek. Maar ergens ben ik ook wantrouwig. Is zijn verhaal niet te mooi om waar te zijn? Wat vertelt hij niet? En zou ik dat ook kunnen? Of zit ik daarvoor veel te vast aan mijn eigen opvoeding waarin risico’s vermijden en zekerheid voor alles hoog op de agenda stonden?
Nu hoef ik niet meteen naar Bali te verhuizen, maar ik wil wel mijn gezin veel meer centraal hebben staan in mijn dagelijks leven dan nu. Per slot van rekening zijn Wendy en de kinderen de leukste mensen die ik ken. Ik wil veel meer tijd bij hen zijn dan mijn fulltime kantoorbaan nu mogelijk maakt. Dat mag best op een prachtig stand op Bali, maar gewoon thuis rond de eettafel is mooi om mee te beginnen.
Ik wil mijn gezin meer centraal hebben staan in mijn dagelijks leven
In plaats van moe thuiskomen na een dag werken op een plek waar de kinderen nooit komen, wil ik dat mijn dagelijks werk veel meer aanwezig is in ons leven. Ik wil dat ze snappen wat voor werk ik doe en ik wil dat ze dat zien. Net als heel vroeger, voor de industriële revolutie, toen de meeste vaders gewoon aan huis werkten, als boer, smid, pottenbakker of wat dan ook. Het lijkt me heerlijk als ze me af en toe kunnen helpen bij mijn werk. Zodat spelen, werken, leren en opgroeien veel natuurlijker in elkaar overlopen.
Ik wil graag geloven dat als we ons gezinsleven op die manier inrichten, mijn kinderen later het avontuur veel eerder aan durven gaan dan ik. Dat ze zich niet afhankelijk voelen van een opleiding die ze kiezen als ze 17 zijn. En dat ze zich later niet gevangen voelen in een baan die ze wel een vast inkomen, maar geen echte voldoening geeft. Ik wil dat ze er van overtuigd zijn dat ze hun eigen pad kunnen kiezen, maken en volgen.
Daar begin ik nu zelf mee. In het jaar voordat ik veertig word, ga ik ook mijn eigen pad volgen. En dat vind ik eigenlijk doodeng. Want het betekent concreet dat er bij ons thuis veel gaat veranderen. De kantoorbaan en het vaste inkomen gaan eruit. Ik creëer voortaan mijn eigen werk. Werk waar ik blij van word, waar ik in geloof en waar ik alles wat ik kan en leuk vind in kwijt kan. ‘Ja, dat is mooi’, hoor ik mijn vader zeggen, ‘maar er moet wel gewoon brood op de plank komen.’
Maar dan komt Greg Pearce me te hulp. Zijn blog helpt me eraan te herinneren dat het wél kan. En dat gaat niet over de stranden van Bali. Het gaat er om dat ik eindelijk durf te doen waar mijn hart ligt. En dat ik dat samen doe met de mensen die ik het liefst om me heen heb: mijn vrouw en kinderen. Dat is de bedoeling.
Ik stap in een leven van aanpakken en aanmodderen, vallen en opstaan. Er is veel werk aan de winkel. Maar deze keer is het nog leuk ook.
Lees ook de blog van Greg Pearce.
