‘Nee, papa, nu niet praten.’
Mijn dochter van drie weet wat ze wil. Ze plaatst geen Instagram berichtjes waarin ze met de wereld deelt dat ze onzeker is. Wanneer ik met mijn vrouw in gesprek ben, en ze aan het woord wil zijn, zegt ze simpelweg dat ik moet stoppen met praten. Ze is zelfverzekerd, doelgericht en haar angsten hebben haar nog niet gevangen. Als het iets te spannend wordt verandert ze in een superheld.
‘Lust je spruiten?’ vraag ik haar.
‘Nee papa, ik eet krentenbollen.’ Ze zucht er nog net niet achteraan.
Als je gevoelens wegstopt raak je in de knoop
Er is geen twijfel. Het is alsof ik dagelijks voor de eerste keer naar mijn favoriete film kijk. Met open mond kijk ik hoe ze de wereld temt. Zo zeker van haar zaak.
Ze is volledig in contact met haar emoties. De meningen van anderen zitten hier nog niet tussen. Wanneer ze iemand pijn wilt doen, dan doet ze dat. Zo is ze boos om een voor haar logische reden, ze weet de aanleiding en schaamt zich niet om haar emoties te tonen. Zo gaat het ook de andere kant op. Haar aanleiding tot blij zijn is zo overduidelijk. Als ze in de supermarkt hoort dat we vanavond pannenkoeken eten gilt ze het uit van blijdschap. Het interesseert haar niks hoe dat op andere mensen overkomt. Ze doet de pannenkoekenswing (dansje, tijdens het bakken) midden op straat. De meningen van anderen hebben geen grip op haar dansmoves. En zo is dat voor ieder kind. Ieder kind kan dansen.
Bij mij komen de meningen van anderen er wel degelijk tussen. Mij – en ik denk velen van ons – is afgeleerd boos te zijn, iemand pijn te doen of om te gillen van blijdschap in een supermarkt. En voor het meeste is een geldige reden. Iemand pijn doen is voor het slachtoffer noch dader leuk. Boos worden mag, maar niet te lang of te vaak. Niemand wil omgaan met mensen die vaak boos zijn. Alleen waar het misgaat is dat we door dit afleveren juist aanleren dat je die gevoelens niet mag hebben. De connectie met gevoel verdwijnt, waardoor veel mensen op zoek zijn naar hun innerlijke kind, bron, ki of hoe je het ook noemt.
Ik leerde laatst dat ik ook wel eens iemand pijn wil doen, woede ervaar of lelijke dingen denk. Maar zodra ik deze gevoelens ervaar, mij dan schaam, ongemakkelijk voel en er alles aan doe om ze de kop in te drukken. En daar gaat het mis. Oké, het is goed dat ik geleerd heb die persoon in de overvolle stiltecoupé met luide muziek en een broodje döner niet gelijk een klap te verkopen; er zijn andere wegen. Waar ik op doel is de schaamte en de onderdrukking voor zulke gevoelens. We hebben ze namelijk allemaal. Het zit in ons bloed.
Als je ze weg stopt raak je in de knoop. Het lijf onthoudt deze gevoelens. Het krijgt ergens een plek. Zo ontstaan allerlei lichamelijke klachten. Die gevoelens willen een keer naar buiten. De kans dat het op een ongecontroleerde manier gaat is groot. Zoals die keer dat ik de kinderpostzegel verkopende buurjongen van acht de huid vol schold omdat hij te lang naar mijn veters had gekeken.
Vaak snappen wij ook niet eens waarom wij ons rot voelen. Wat weer gepaard gaat met een gevoel van machteloosheid.
‘Hoe kan het nou dat ik mij melancholisch voel, terwijl alles lijkt te kloppen in mijn leven? Aargh waar is de wodka?’
Ik vraag mij af, of dat dan een voorraad opgeslagen onuitgesproken emoties zijn die naar buiten treden. We leven in een maatschappij waar het niet stoer is om te huilen, dat is zwak. Boos worden mag of kunnen we niet meer. Of erger we zijn chronisch boos. Maar de ontlading kan zoveel opluchting geven.
Kinderen doen dit dus wel. Als je er voor openstaat, zijn zij de leermeesters. Jouw persoonlijke coach. Die jou iedere dag weer de kans geeft om te leren naar je gevoel te gaan. Wandelende bronnen van emoties, zonder schaamte, zonder twijfels, puur, echt en oprecht.
Kijk maar eens goed naar ze, en laat die waterval van tranen stromen wanneer je dat voelt. Kijk maar eens goed en schreeuw al je frustratie er eens uit. Laat het los. Laat het gaan. Kom weer in contact met je emoties. Ga er met je aandacht heen en observeer. En onthoud, achter de wolken schijnt de zon.
Wees jezelf. Dan ben jij echt de allermooiste jij die bestaat.
Willem Meester schrijft blogs op willemmeester.nl
