Column: Een zwanger voorgevoel

door Tirza van Schie
column tirza

Ik voel ineens dat ik zwanger ben. Zomaar, uit het niets. Sommige dingen vóel je! Vanuit je onderbuik of fingerspitzen of misschien gewoon omdat het niet de eerste keer was, maar ik voelde het dus. Lastig, want ik zat net in de auto onderweg van mijn ouders naar huis. Impulsief pak ik de eerste de beste afslag naar een naburig dorp om een test te kopen. Omdat ik het ineens zó zeker denk te weten en zó graag bevestiging wil, loop ik maar meteen binnen bij de supermarkt ernaast. Daar parkeer ik de buggy, waarin mijn peuter zit én mijn kleuternichtje, in het ruime voorportaal van de klanten-wc. Om maar meteen over de test te plassen. Sneller dan alle keren daarvoor, verschijnen er twee blauwe streepjes. YES! Ik wíst het! SHOOT! Niemand om mijn blijdschap mee te delen hier!

Ik sjor mijn kleren weer enigszins fatsoenlijk, kom uit de wc en kijk mijn lieve nichtje stralend aan. Ze straalt terug. Kleuters weerkaatsen altijd gretig terug als het om stralende tantes gaat. Behalve als ze moe zijn of een rood oortje hebben, maar dat is weer een ander verhaal. Ik reken een brood af, want ik moet toch een brood en reken grijnzend af. Ik voel de kramp in mijn kaken en zie de verbaasde blik van de kassier, maar ik krijg mijn gezicht niet neutraal. Onmogelijk. Nieuw leven, kassajongen! Nieuw leven! In. Mijn. Buik!

Er zijn vrouwen die er een ‘momentje van maken’

Ik rol de buggy zo snel mogelijk terug naar de parkeerplaats, klik beide kinderen in hun gordels en eenmaal in de auto bel ik mijn moeder. Voicemail. Dan maar weer de snelweg op. Een kwartier later belt ze terug, dus neem ik weer een afslag. Mijn moeder hoort het nieuws, laat alles vallen waar ze mee bezig is en rijdt direct naar dezelfde afslag.

‘Niks zeggen nog hè?’, fluister ik samenzweerderig en we geven elkaar nog een dikke knuffel. Dank je wel voor moeders die alles laten vallen voor belangrijk nieuws.

Ik stap in de auto met het vaste voornemen om het deze keer verder eens goed aan te pakken. Er zijn vrouwen die er een ‘momentje van maken’, wanneer zij het heugelijke feit aan hun lief vertellen. Die serveren dan ’s avonds koffie met een gebakje, met daarin – verrassing! – ludiek hun blauwgestreepte test gestoken. Zoiets wil ik ook wel eens.

Heel de dag verder fantaseer ik over zijn blije gezicht. Ik op de bank… hij op de bank… ik geheimzinnig doen… hij geen idee… Tot hij me ’s avonds vanuit de auto belt. Hij belt iedere dag onderweg naar huis om alvast even over de dag te kletsen.

‘Hoi’
‘Hóóóói! HALLO! JA! Leuk! Dat je belt! Ik bedoel: fijn! Ehhh… Hoi. Hoe is het?’
‘Tirs? Je stem klinkt raar, is er iets bijzonders?’
‘Nééé hoor.’
(Verdikkie)
‘Oké… Fijne dag gehad?’
‘Ja hoor, kom je naar huis? Ik bedoel, je bent onderweg? Fijn, gezellig! Kunnen we vanavond misschien even… Nou ja, samen even op de bank. Qualitytime! Jij en ik. Als je tijd hebt?’
‘Tirza…’
‘Ja?’
‘Ben je zwanger?’

Mijn lief voelt dus ook. Fingerspitzen en onderbuik. Blijkbaar.
Of ik ben gewoon een open boek.

Tirza van Schie vormt een huishouden met haar man, vier kinderen en haar tien jaar oudere, maar verstandelijk eeuwig zevenjarige zus. Ze publiceert versjes en blogjes op lentezoet.nl en heeft nu ook haar echte versjesboek in de winkels/onze webwinkel liggen!

Word lid

In onze fijne online community verbind je met gelijkgestemden

Verder lezen

Column: zaaien voor de toekomst

Column: zaaien voor de toekomst

‘Kijk ’n slak!’ roept mijn peuter uitbundig tegen de buurvrouw die in haar auto langsrijdt en stopt voor een praatje. Shane en ik tuinieren. Vinden we leuk. Of althans, ik vind een tuin leuk en Alex hield hem daarom bij, maar nu Alex er niet meer is moet ik toch echt...

Column: Mijn kind lijkt op mij. Toch?

Column: Mijn kind lijkt op mij. Toch?

'Hij lijkt sprekend op jou.' Dat heb ik jaren gehoord als het over Thijn ging. En ik zag het zelf ook. Vanaf het moment dat ik hem voor het eerst in mijn handen had. Ik herkende hem meteen. En al mijn onzekerheid over of ik wel wist hoe ik zo'n kleintje vast moest...

Opstaan! Rituelen in de ochtend

Opstaan! Rituelen in de ochtend

Opstaan! Het valt niet altijd mee. Waar kinderen doorgaans een hekel aan hebben, is de grens over moeten van iets ouds en vertrouwds naar iets nieuws. Dit kan van alles zijn: stoppen met spelen om aan tafel te gaan, van binnen naar buiten gaan, naar bed gaan of juist...

Opvoedtips van Eva: ‘Mijn kind speelt nooit alleen’

Opvoedtips van Eva: ‘Mijn kind speelt nooit alleen’

Hi Eva Mijn kind kan niet alleen spelen. Zolang ik me met hem bezighoud, is het het gezelligste kind van de wereld. Samen knutselen, samen bouwen, samen kleuren, samen wandelen, fietsen of wat dan ook, het maakt eigenlijk niet uit wat we doen als we het maar samen...

Plek voor vaders

Plek voor vaders

Luiers verschonen, de kinderwagen voortduwen of met de baby in een draagzak lopen, de moderne man draait er zijn hand natuurlijk allang niet meer voor om. Maar gek genoeg merken we nog niet zoveel van de nieuwe rolverdeling tussen mannen en vrouwen in onze publieke...

Een nachtoppas: onzin of best wel logisch?

Een nachtoppas: onzin of best wel logisch?

Jij wilde een baby, en dus zorg je er ook maar zelf voor? Het lijkt de huidige denkwijze te zijn. Je staat er hierdoor vaak alleen voor. Als ouder kan het leven nogal uitputtend zijn. Zeker met een baby ben je vaak al moe voordat de dag begint. Waar we vroeger in...

LEES GRATIS HET INTERVIEW MET ALFIE KOHN

Het interview met de grondlegger van het onvoorwaardelijk opvoeden in je mailbox? Je ontvangt meteen ook de gezellige Kiindnieuwsbrief vol inspiratie.

Het is gelukt, we gaan een mail naar je typen! (check ook je spamfolder)

0